INT. RODZINNY DOM - KUCHNIA - DZIEŃ
Jo zakręca kran i wyciera ręce w ścierkę, która od trzydziestu lat wisi na tym samym haczyku. Wskazuje krzesło.
Siadaj. Nie, siadaj, bo zaraz będziesz chciał chodzić, a ja wolę, żebyś nie chodził, w kuchni mamy. Dom jest sprzedany. Nie 'zastanawiam się'. Sprzedany. We wtorek mówię 'tak' córce państwa Kelly, tej, co kiedyś roznosiła gazety. Ma dwoje dzieci i chce ogród. Rozpłakała się, jak zobaczyła jabłoń. To mi wystarczy.
Chciałbyś rozmowy. Dlatego jej nie było. Powiedziałbyś 'nie spieszmy się' tym głosem a ja na to: 'Tak', bo zawsze się z tobą zgadzam, kiedy używasz tego głosu, i znowu byłaby niedziela.
Wiesz, czym jest niedziela? Niedziela jest mostem. Dwadzieścia minut tam, dwadzieścia z powrotem, przez trzy lata. Odpowietrzam kaloryfery. Puszczam wodę, żeby nie stała w rurach. W styczniu włączam ogrzewanie na godzinę, żeby wilgoć nie weszła jej w książki. Koszę. Rozmawiam z panem Adeyemim przez płot, czy zostawiamy sobie dom, i mówię 'my', a on jest na tyle uprzejmy, że nie pyta, kogo z nas w ogóle tu widział.
Ty przyjeżdżasz na Boże Narodzenie. Masz dzieci i daleko, wiem. Ale 'zdecydujemy razem' znaczyło 'Jo decyduje, nie decydując, co niedzielę, bez końca', i we wtorek stoję przy tym zlewie, woda leci, żeby nie stała w rurach, patrzę, jak znika w odpływie, i dociera do mnie, że już nie chcę tego robić.
Więc. Finalizacja jest dwunastego. Jej książki są w pudłach. Dobre mam w samochodzie, reszta jest twoja, możesz się ze mną kłócić, które są które. Klucz jest na jej haczyku. Teraz przejadę most, w dobrą stronę, a po kosiarkę nie wrócę.