INT. NAMIOT WESELNY - WIECZÓR
Frankie stoi z plikiem fiszek, zerka na trzecią i odwraca się od sali do pana młodego.
Ben. Stary. Przy tej części patrzę na ciebie, bo twoja nowa teściowa siedzi przy stoliku cztery i właśnie dotarło do mnie, że fiszka trzy jest o Lanzarote. Trójki nie mogę. Od czwórki do dziewiątki wszystko zależy od trójki. Więc idziemy na żywioł. Wszyscy zjedli rybę, łatwiej ich teraz przekonać.
Znam Bena od dziewiątego roku życia. Był tym dzieciakiem z inhalatorem i bardzo stanowczymi poglądami, który dinozaur by wygrał. Nadal jest, w obu sprawach. Dzięki niemu mam zdaną teorię na prawo jazdy, dzięki niemu rezygnuję z tamtego vana, i jest, i to niech usłyszy cała sala, jedyną osobą, która kiedykolwiek napisała do mnie o drugiej w nocy 'bezpiecznie w domu?' i naprawdę czekała bez snu na odpowiedź.
Tego nie powinno się mówić. Martwił mnie dzisiejszy dzień. Nie z powodu Priyi. Priya jest najlepszym, co ci się w życiu przydarzyło, każdy w tym namiocie to wie, patrzę jej w twarz podczas przysięgi i szczerze, to już trochę za dużo. Martwiło mnie, co będzie ze mną. Od dziewiątego do trzydziestego czwartego roku życia zawsze dzwonisz najpierw do mnie. To długo. Stoję tam dziś rano, poprawiam ci kwiat w klapie i myślę: dobra, to koniec, ostatni raz to ja doprowadzam cię do porządku.
I wtedy mówisz: 'Udało ci się coś zjeść?' I robisz tę minę. Więc. Wszystko dobrze. Degradacja. Teraz dzwonisz do mnie w drugiej kolejności i świetnie mi pójdzie.
Ben. Priya. Fiszki idą do dzbanka z wodą. Kieliszki w górę. Za jedyne dwie osoby na tej sali, którym naprawdę mogę powierzyć kierownicę mojego vana.