blablabla, dla redaktorów i prasy

blablabla zaczęło się od nieodebranego telefonu. Elias miał casting następnego ranka i nie mógł znaleźć nikogo, kto przeczytałby z nim drugą rolę. Próba z notatki głosowej była nie tym - mówienie ponad własnym nagraniem to nie granie naprzeciw drugiej osoby. Musiał istnieć lepszy partner do prób, a skoro nie istniał, trzeba go było zbudować.

Pierwsza wersja była weekendowym projektem. Czytała kwestie drugiej postaci i czekała, aż powiesz swoje. Tyle. Kiedy aktor po raz pierwszy jej użył i powiedział "to naprawdę działa", projekt zrobił się poważny.

Złota zasada pojawiła się wcześnie i nigdy nie drgnęła: nigdy nie wchodzić aktorowi w słowo. Żadnych uwag, żadnego dodatkowego mówionego tekstu, aplikacja czeka bez końca, kiedy kolej jest po stronie użytkownika. Każda decyzja o funkcji od tamtej pory była mierzona tą zasadą.

Pod maską działa pipeline na urządzeniu, który łączy detektor aktywności głosowej Core ML z rozpoznawaniem mowy Apple i zestawem map odpowiedniości dla każdego języka. Mapy liczą się najbardziej przy nordyckim tekście klasycznym - aktor mówiący Ibsena czy Holberga nie powinien tracić punktów za dykcję wierną epoce. Niewiele aplikacji potrafi tak działać.

Dziś największe grupy użytkowników to Dania, Stany Zjednoczone i Wielka Brytania, od kandydatów do szkół teatralnych przerabiających strony z castingu po pracujących aktorów filmowych i telewizyjnych szykujących selftape'y. Pozostaje projektem jednej osoby z rozmysłem - rzemiosło aplikacji odbija rzemiosło ludzi, którzy z niej korzystają.