blablabla, voor redacteuren en pers

blablabla begon met een gemist telefoontje. Elias had de volgende ochtend een auditie en kon niemand vinden om de andere rol te lezen. Repeteren via spraakberichten voelde niet goed - praten over een opname van jezelf is niet acteren tegenover iemand. Er moest een betere repetitieapp bestaan, en als die er niet was, zou hij gebouwd moeten worden.

De eerste versie was een weekendproject. Het las de regels van het andere personage en wachtte tot jij de jouwe zei. Dat was alles. De eerste keer dat een acteur het gebruikte en zei "dit werkt echt", werd het project serieus.

De Gouden Regel kwam vroeg en is nooit veranderd: kaap de acteur nooit af. Geen coaching, geen extra gesproken tekst, de app wacht onbeperkt tijdens de beurt van de gebruiker. Elke functiebeslissing sindsdien is aan die regel gemeten.

Onder de motorkap combineert een on-device pipeline een Core ML spraakactiviteitsdetector met Apple's spraakherkenner en een set per-taal equivalentiekaarten. Die kaarten tellen het meest voor Nordisch klassiek tekstmateriaal - een acteur die Ibsen of Holberg brengt mag niet worden afgestraft voor periode-correct taalgebruik. Weinig apps kunnen dat verhaal vertellen.

Vandaag wordt blablabla gebruikt door acteurs in heel Scandinavië en het VK, van toneelopleiding-aanvragers die auditionsides repeteren tot werkende film- en televisieacteurs die selftapes voorbereiden. Het blijft bewust een eenpersoonsproject - het vakmanschap van de app weerspiegelt het vakmanschap van de mensen die het gebruiken.