blablabla, voor redacteuren en pers

blablabla begon met een gemist telefoontje. Elias had de volgende ochtend een auditie en kon niemand vinden om de andere rol mee te lezen. Repeteren met een spraakmemo voelde verkeerd - over een opname van jezelf heen praten is niet tegenover iemand spelen. Er moest een betere repetitiepartner bestaan, en als die er niet was, dan moest hij gebouwd worden.

De eerste versie was een weekendproject. Het zei de tekst van het andere personage en wachtte tot jij de jouwe zei. Meer niet. De eerste keer dat een acteur het gebruikte en zei "hé, dit werkt echt", werd het serieus.

De gouden regel kwam meteen en is nooit verschoven: val de acteur nooit in de rede. Geen coaching, geen extra gesproken tekst, de app wacht onbeperkt zolang de gebruiker aan de beurt is. Elke keuze sindsdien is aan die regel getoetst.

Onder de motorkap combineert een pijplijn op het toestel zelf een Core ML-detector voor spraakactiviteit met de spraakherkenning van Apple en een set equivalentietabellen per taal. Die tabellen tellen het zwaarst voor Noords klassiek repertoire - een acteur die Ibsen of Holberg speelt, mag niet worden afgerekend op zijn periodegetrouwe dictie. Weinig apps kunnen dat verhaal vertellen.

Vandaag zijn de grootste gebruikersgroepen Denemarken, de Verenigde Staten en het VK, van kandidaten voor de toneelschool die hun auditie-sides repeteren tot werkende film- en televisieacteurs die selftapes voorbereiden. Het blijft bewust een eenmansproject - het vakmanschap van de app weerspiegelt het vakmanschap van de mensen die hem gebruiken.