blablabla, editörler ve basın için

blablabla bir cevapsız telefonla başladı. Elias'ın ertesi sabah bir seçmesi vardı ve diğer rolü okuyacak kimseyi bulamadı. Kendi sesini kaydedip prova yapmak yanlış geliyordu - kendi kaydının üstüne konuşmak, karşında biriyle oynamak değildir. Daha iyi bir prova ortağı olmalıydı, yoksa onu yapmak gerekecekti.

İlk versiyon bir hafta sonu projesiydi. Diğer karakterin repliklerini okuyor, seninkini söylemeni bekliyordu. Hepsi buydu. Bir oyuncu onu kullanıp "bu cidden işe yarıyor" dediği an proje ciddiye bindi.

Altın Kural en başta geldi ve hiç kıpırdamadı: oyuncunun sözünü asla kesme. Koçluk yok, fazladan tek kelime yok, sıra oyuncudayken uygulama süresiz bekler. O günden beri her özellik kararı bu kurala vurularak ölçüldü.

Kapağın altında, cihaz üstünde çalışan bir hat, bir Core ML ses etkinliği dedektörünü Apple'ın konuşma tanıyıcısı ve dil bazlı eşdeğerlik haritalarıyla birleştiriyor. Bu haritalar en çok Nordik klasik metinlerde işe yarıyor - Ibsen ya da Holberg oynayan bir oyuncu, döneme uygun söyleyişi yüzünden puan kaybetmemeli. Bu hikayeyi anlatabilen az uygulama var.

Bugün en büyük kullanıcı kitleleri Danimarka, ABD ve İngiltere; seçme sahnelerini çalışan drama okulu adaylarından selftape hazırlayan çalışan film ve televizyon oyuncularına kadar. Bilerek tek kişilik bir proje olarak kalıyor - uygulamanın zanaatı, onu kullananların zanaatını yansıtıyor.