Bij het derde kaartje van de toespraak ontdekt Frankie dat het de Lanzarote-anekdote is, laat de kaartjes varen en zegt tegen Ben wat nooit voor een microfoon bedoeld was.
Casting
alle genders, 28 tot 45 jaar
Duur
Ongeveer 112 seconden
Niveau
Gemiddeld
Setting
De eretafel op een bruiloft, de borden zijn afgeruimd. De microfoon piept als je hem te dichtbij houdt.
Frankie staat met een stapel kaartjes, kijkt naar het derde en draait zich van de gasten naar de bruidegom toe.
Frankie
Ben. Maat. Ik kijk voor dit stukje naar jou, want je nieuwe schoonmoeder zit aan tafel vier en ik heb net ontdekt dat kaartje drie dat van Lanzarote is. Kaartje drie kan niet. Vier tot en met negen hangen allemaal van drie af. Dus we improviseren. Iedereen heeft de vis op, ze zijn meegaand.
Ik ken Ben sinds we negen waren. Hij was dat jongetje met de inhalator en heel uitgesproken meningen over welke dinosaurus zou winnen. Nog steeds, op beide punten. Door hem heb ik mijn theorie-examen gehaald, door hem heb ik dat busje niet gekocht, en hij is, en dit moet de hele zaal horen, de enige die me ooit om twee uur 's nachts 'veilig thuis?' heeft geappt en echt wakker is gebleven voor het antwoord.
Dit is het stukje dat ik niet zou moeten zeggen. Ik maakte me zorgen over vandaag. Niet vanwege Priya. Priya is het beste wat je ooit is overkomen, iedereen in deze tent weet dat, ik zag haar gezicht tijdens de geloften en het was eerlijk gezegd een beetje veel. Ik maakte me zorgen om mezelf. Van negen tot vierendertig is een lange tijd om degene te zijn die iemand het eerst belt. Ik stond vanochtend je corsage recht te doen en dacht: goed, dat was het, de laatste keer dat ik degene ben die je rechttrekt.
En toen zei je: 'Heb je gegeten?', met dat gezicht. Dus. Het gaat goed. Ik ben gedegradeerd tot degene die je als tweede belt, en ik ga er geweldig in zijn.
Ben. Priya. De kaartjes gaan in de waterkan. Glazen omhoog. Op de enige twee mensen in deze zaal die ik echt achter het stuur van mijn busje zou laten.