INT. HUURFLAT - WOONKAMER - DAG
Robin staat bij de groene muur met het huurcontract opgevouwen in één hand. De verhuurder heeft het klembord al tevoorschijn gehaald.
Goed. Ik blijf kalm, want ik heb het huurcontract gelezen, en daar staat 'redelijk', en ik wil me graag redelijk gedragen waar u bij bent, zodat het genoteerd is als u dat later niet doet, in een mail.
De muur is groen. Ik erken dat de muur groen is. Het heet Diep Varengroen, het kostte tweeëndertig pond, en ik heb de randen met een kwast van twee inch gedaan, en dat is, naar elke maatstaf, een prachtige rand. Uw vorige huurder liet een sterrenbeeld van Blu Tack achter. Ik laat vakwerk achter.
Dan. Waarom is hij groen. U herinnert zich november wel. Dat doet u omdat ik u op de vierde mailde, en de elfde, en de negentiende, en daarna ben ik opgehouden met datums en heb ik alleen nog het woord 'nog steeds' gebruikt. Achter die muur loopt de buis van de badkamer boven. Er zat een vlek op het stucwerk zo groot als een bord avondeten, en met kerst was hij zo groot als een heel etentje, en hij was bruin, en hij had ambities.
Magnolia dekt geen bruine vlek. Ik heb het geprobeerd. Drie lagen. Hij kwam er weer doorheen als een gezicht in een horrorfilm, vaagjes, 's avonds, als ik gasten had. Diep Varengroen is de enige kleur in de winkel die een vochtplek dekt. Dat weet ik omdat de man in de winkel vroeg: 'Wat wilt u bedekken?', en ik het beschreef, en hij zonder nog iets te zeggen deze ging pakken.
Dus volgens mij is de muur groen omdat u geen buis hebt gerepareerd, en ik heb liever een groene muur dan een bruin plafond, en mijn borg is achthonderdvijftig pond. Ik heb het blik in het kastje onder de gootsteen gezet. Er is genoeg voor nog één laag. Die zult u rond februari nodig hebben.