INT. ZIEKENHUISAFDELING - GANG - NACHT
Sam komt handen afdroogend uit de spoelruimte, ziet dat de collega iets wil zeggen en steekt één vinger op.
Zeg niet 'slaap er nog eens een nachtje over'. Ik slaap er al elf jaar over. Vannacht deed ik de medicijnenronde, toen de controles, en toen zat ik bij Mr Okafor terwijl hij vroeg of ik het raam open wilde doen zodat hij de regen kon horen, en ik zei 'zo meteen'. En ik meende het. Ik was het van plan.
Het was geen slechte nacht. Dat is het juist. Geen hartstilstanden. De pomp op vier gedroeg zich voor één keer, en dat meisje van het uitzendbureau bleek geweldig. Het was een gewone nacht, ik deed alles goed, en ik heb net twintig minuten in de spoelruimte gestaan omdat ik niet meer wist of ik zijn raam had opengedaan of er alleen aan had gedacht.
Ik ging terug. Het was dicht. Hij sliep. Dus het deed er niet toe, in de zin dat er niets gebeurde, en het deed er meer toe dan wat dan ook, omdat ik iemand ben geworden die 'zo meteen' zegt tegen een man die om één ding heeft gevraagd.
Je weet hoe ik vroeger was. Je gaf me er nog voor op mijn kop. Op de bedden zitten. De namen van de kleinkinderen leren. Ik heb een keer een week het nummer van de dochter van bed zes in mijn zak gehad, want ze zou het willen weten. Zo ben ik niet meer, en ik hou mezelf voor: het is het rooster, het is de bezetting, het is de winter, en het is dat allemaal, en het is ook dat ik achtenveertig ben en dat waar ik goed in was in het midden is doorgesleten als een sok.
De overdracht is om zeven uur. Ik doe het netjes, alles opgeschreven. Daarna ga ik dat raam opendoen, want het regent nog steeds. Daarna ga ik naar huis en zet ik geen wekker. Je mag mijn goede pen hebben.