INT. ODDZIAŁ SZPITALNY - KORYTARZ - NOC
Sam wychodzi z brudownika, wycierając ręce. Widzi, że osoba z zespołu chce coś powiedzieć, i podnosi jeden palec.
Nie mów 'prześpij się z tą myślą'. Robię to od jedenastu lat. Dziś w nocy rozdaję leki, potem mierzę parametry, potem siedzę przy panu Okaforze, który prosi mnie o otwarcie okna, bo chce usłyszeć deszcz, i mówię 'za minutę'. I mówię serio. Naprawdę mam zamiar.
To nie była zła noc. Właśnie o to chodzi. Żadnego zatrzymania krążenia. Pompa na czwórce raz zachowała się przyzwoicie, a dziewczyna z agencji okazała się świetna. Zwykła noc, wszystko robię dobrze, a ja przed chwilą przez dwadzieścia minut stoję w brudowniku, bo nie pamiętam, czy ma już to okno otwarte, czy tylko w mojej głowie.
Wracam. Zamknięte. On śpi. Więc to nie miało znaczenia w tym sensie, że nic się nie stało, i miało znaczenie większe niż wszystko inne, bo teraz jestem kimś, kto mówi 'za minutę' człowiekowi, który poprosił o jedną rzecz.
Wiesz, jak było ze mną dawniej. Jeszcze mnie za to upominasz. Siadam na łóżkach. Uczę się imion wnuków. Raz przez tydzień w kieszeni leżał mi numer do córki z szóstki, bo chciałaby wiedzieć, co się dzieje. To już nie ja i powtarzam sobie, że to grafik, liczba ludzi, zima, i to wszystko prawda, i to też, że mam czterdzieści osiem lat, a to, co mi wychodziło, przetarło się na środku jak skarpetka.
Przekazanie dyżuru o siódmej. Zrobię je porządnie, wszystko będzie zapisane. Potem pójdę otworzyć to okno, bo nadal pada. Potem pójdę do domu i nie nastawię budzika. Możesz wziąć mój dobry długopis.