Η τελευταία βάρδια

Μη μου πεις «κοιμήσου και το ξανασκέφτεσαι αύριο». Έντεκα χρόνια κοιμάμαι και το ξανασκέφτομαι. Απόψε έκανα τη διανομή φαρμάκων, μετά πήρα τα ζωτικά, μετά κάθισα με τον κύριο Οκάφορ που μου ζητούσε ν' ανοίξω το παράθυρο για ν' ακούει τη βροχή, κι είπα «σε ένα λεπτό». Και το εννοούσα. Θα το έκανα.

Δεν ήταν άσχημη νύχτα. Αυτό είναι. Καμία καρδιακή ανακοπή. Η αντλία στο τέσσερα φέρθηκε σωστά για μια φορά και η κοπέλα απ' το γραφείο προσωρινής εργασίας βγήκε εξαιρετική. Μια κανονική νύχτα, τα έκανα όλα σωστά, και μόλις στάθηκα είκοσι λεπτά στον χώρο ακάθαρτων γιατί δεν θυμόμουν αν είχα ανοίξει το παράθυρό του ή αν απλώς το είχα σκεφτεί.

Γύρισα. Ήταν κλειστό. Κοιμόταν. Οπότε δεν είχε σημασία, με την έννοια ότι δεν έγινε τίποτα, κι είχε περισσότερη σημασία απ' οτιδήποτε, γιατί έχω γίνει άνθρωπος που λέει «σε ένα λεπτό» σ' έναν άντρα που ζήτησε ένα πράγμα.

Ξέρεις πώς ήμουν παλιά. Με μάλωνες γι' αυτό. Να κάθομαι στα κρεβάτια. Να μαθαίνω τα ονόματα των εγγονιών. Μια φορά είχα το τηλέφωνο της κόρης απ' το κρεβάτι έξι στην τσέπη μου μια βδομάδα, γιατί θα ήθελε να ξέρει. Δεν είμαι πια έτσι και λέω στον εαυτό μου ότι είναι το πρόγραμμα, το προσωπικό, ο χειμώνας, κι είναι όλα αυτά, κι είναι επίσης ότι είμαι σαράντα οχτώ και αυτό που ήξερα να κάνω καλά έχει τρυπήσει στη μέση σαν κάλτσα.

Η παράδοση είναι στις εφτά. Θα την κάνω σωστά, όλα γραμμένα. Μετά θα πάω ν' ανοίξω εκείνο το παράθυρο, γιατί βρέχει ακόμα. Μετά θα πάω σπίτι και δεν θα βάλω ξυπνητήρι. Μπορείς να κρατήσεις το καλό μου στυλό.