INT. HASTANE SERVİSİ - KORİDOR - GECE
Sam ellerini kurulayarak kirli malzeme odasından çıkar, meslektaşının konuşmak üzere olduğunu görüp bir parmağını kaldırır.
Bana 'uyu, sabah bir daha düşünürsün' deme. On bir yıldır uyuyup düşünüyorum. Bu gece ilaç turunu yaptım, sonra vital bulguları kontrol ettim, sonra Bay Okafor'un yanına oturdum, yağmuru duyabilmek için pencereyi açmamı istedi, ben de 'bir dakika sonra' dedim. Ve ciddiydim. Yapacaktım.
Kötü bir gece değildi. Mesele o. Kimsenin kalbi durmadı. Dört numaradaki pompa bir kereliğine uslu durdu, ajansın gönderdiği kız da çok iyi çıktı. Normal bir geceydi, her şeyi doğru yaptım, az önce kirli malzeme odasında yirmi dakika dikildim, çünkü penceresini açtım mı, yoksa sadece açmayı mı düşündüm, hatırlayamadım.
Geri gittim. Kapalıydı. Uyuyordu. Yani bir şey olmadığı için önemi yoktu, bir bakıma, bir yandan da her şeyden önemliydi, çünkü tek bir şey istemiş bir adama 'bir dakika sonra' diyen biri oldum.
Eskiden nasıldım, bilirsin. Bana kızardın o yüzden. Yataklara oturmak. Torunların isimlerini öğrenmek. Bir keresinde altı numaradakinin kızının numarasını bir hafta cebimde taşıdım, bilmek ister diye. Artık öyle değilim, kendime nöbet çizelgesi yüzünden diyorum, personel yüzünden, kış yüzünden, hepsi de doğru, bir de kırk sekiz yaşındayım ve iyi yaptığım şey bir çorap gibi ortasından delindi.
Devir teslim yedide. Düzgün yapacağım, her şeyi yazacağım. Sonra gidip o pencereyi açacağım, çünkü hâlâ yağmur yağıyor. Sonra eve gideceğim ve alarm kurmayacağım. İyi kalemimi alabilirsin.