เวรสุดท้าย

อย่าบอกให้ 'กลับไปนอนคิดก่อน' ฉันนอนคิดมาสิบเอ็ดปีแล้ว คืนนี้เดินแจกยา แล้ววัดสัญญาณชีพ แล้วนั่งกับคุณโอคาฟอร์ เขาขอให้เปิดหน้าต่างจะได้ฟังเสียงฝน ฉันบอกว่า 'อีกแป๊บนะ' แล้วฉันก็ตั้งใจอย่างนั้น กำลังจะไปเปิดจริง ๆ

คืนนี้ไม่ได้แย่ นั่นแหละปัญหา ไม่มีใครหัวใจหยุดเต้น ปั๊มเตียงสี่ก็ยอมทำงานดี ๆ กับเขาบ้าง พยาบาลสาวที่เอเจนซี่ส่งมาก็เก่งมาก คืนธรรมดา ฉันทำทุกอย่างถูก แล้วเมื่อกี้เพิ่งยืนอยู่ในห้องล้างอุปกรณ์สกปรกยี่สิบนาที เพราะจำไม่ได้ว่าเปิดหน้าต่างให้เขาแล้วหรือแค่คิดไว้

ฉันกลับไปดู ยังปิดอยู่ เขาหลับแล้ว เพราะงั้นมันไม่สำคัญ ในความหมายที่ว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่มันสำคัญกว่าทุกอย่าง เพราะฉันกลายเป็นคนที่พูดว่า 'อีกแป๊บนะ' กับคนที่ขอแค่อย่างเดียว

เธอก็รู้ว่าเมื่อก่อนฉันเป็นยังไง เธอเคยดุเรื่องนั้น นั่งบนเตียงคนไข้ จำชื่อหลาน ๆ ครั้งหนึ่งฉันเก็บเบอร์ลูกสาวเตียงหกไว้ในกระเป๋าตั้งอาทิตย์ เพราะเขาคงอยากรู้ ตอนนี้ไม่ใช่แบบนั้นแล้ว ฉันบอกตัวเองว่าเพราะตารางเวร เพราะคนไม่พอ เพราะหน้าหนาว ซึ่งมันก็ใช่ทั้งหมด แล้วก็เพราะฉันอายุสี่สิบแปด และสิ่งที่เคยทำได้ดีมันสึกตรงกลางเหมือนถุงเท้า

ส่งเวรเจ็ดโมง ฉันจะส่งให้เรียบร้อย เขียนทุกอย่างให้ครบ แล้วไปเปิดหน้าต่างนั้น เพราะฝนยังตก จากนั้นกลับบ้านแล้วไม่ตั้งนาฬิกาปลุก ปากกาด้ามดีของฉัน เธอเอาไปได้