INT. AİLE EVİ - MUTFAK - GÜNDÜZ
Jo musluğu kapatır, ellerini otuz yıldır aynı çengelde asılı duran mutfak bezine siler. Bir sandalyeyi işaret eder.
Otur. Hayır, otur, çünkü dolanmak isteyeceksin, ben de istemem, annemin mutfağında. Sattım. 'Düşünüyorum' değil. Sattım. Salı günü evet dedim, Kelly'lerin kızına, eskiden gazete dağıtan. İki çocuğu var, bahçeyi istiyor. Elma ağacını görünce ağladı. Bana yeter.
Konuşmak isterdin. O yüzden konuşmadım. O ses tonuyla 'acele etmeyelim' derdin, ben de kabul ederdim, çünkü o ses tonunla hep kabul ederim, sonra yine pazar olurdu.
Pazar ne, biliyor musun? Pazar köprü. Yirmi dakika git, yirmi dakika dön, üç yıldır. Kaloriferlerin havasını alıyorum. Borularda su beklemesin diye muslukları açıyorum. Kitaplarına rutubet işlemesin diye ocakta ısıtmayı bir saat açıyorum. Çimleri biçiyorum. Çitin üzerinden Bay Adeyemi'yle evi tutup tutmayacağımızı konuşuyorum, 'biz' diyorum, o da sağ olsun, ikimizden hangimizi gördüğünü sormuyor.
Sen Noel'de geliyorsun. Çocuklar var, mesafe var, biliyorum. Ama 'birlikte karar vereceğiz', 'Jo karar vermeyerek karar veriyor, her pazar, süresiz' demek oldu. Salı günü, bu lavabonun başında, borular için musluk açık, suyun giderden akışını izlerken fark ettim, artık bunu yapmaya niyetim yok.
Yani. Devir ayın on ikisinde. Kitapları kutularda. İyileri arabamda, gerisi senin, hangisi iyi hangisi değil, gel onun kavgasını yap. Anahtar onun çengelinde. Şimdi arabayla köprüyü geçeceğim, doğru yönde, çim biçme makinesini almaya da dönmeyeceğim.