INT. OUDERLIJK HUIS - KEUKEN - DAG
Jo draait de kraan dicht en droogt de handen af aan een theedoek die al dertig jaar aan hetzelfde haakje hangt. Jo wijst naar een stoel.
Ga zitten. Nee, zitten, want straks wil je rondlopen, en dat heb ik liever niet, in mama's keuken. Ik heb het verkocht. Niet 'ik denk erover'. Verkocht. Dinsdag heb ik ja gezegd tegen de dochter van de Kellys, die vroeger de kranten rondbracht. Ze heeft twee kinderen en ze wil de tuin. Ze huilde toen ze de appelboom zag. Daar kan ik wat mee.
Jij had een gesprek gewild. Daarom heb ik dat niet gevoerd. Dan had je met die stem gezegd 'laten we niet overhaasten', en dan was ik akkoord gegaan, want met die stem krijg je altijd gelijk van me, en dan was het weer zondag geweest.
Weet je wat zondag is. Zondag is de brug. Twintig minuten heen, twintig terug, al drie jaar. Ik ontlucht de radiatoren. Ik laat de kranen lopen zodat het water niet blijft staan in de leidingen. Ik zet in januari een uur de verwarming aan zodat de vochtigheid niet in haar boeken trekt. Ik maai. Ik praat over de schutting met Mr Adeyemi over of we het houden, en ik zeg 'we', en hij is zo aardig om niet te vragen wie van ons hij ooit heeft gezien.
Jij komt met kerst. Je hebt de kinderen en de afstand, ik weet het. Maar 'we beslissen samen' heeft betekend: 'Jo beslist door niet te beslissen, elke zondag, voor onbepaalde tijd', en dinsdag, hier bij deze gootsteen, met de kraan aan voor de leidingen, terwijl ik het water door de afvoer zag gaan, merkte ik dat ik dat niet meer wil.
Dus. De overdracht is de twaalfde. Haar boeken zitten in dozen. De goede liggen in mijn auto, de rest is voor jou. Welke de goede zijn, dáár mag je met me over ruziën. De sleutel hangt aan haar haakje. Ik rij nu de brug over, de goede kant op, en ik kom niet terug om de grasmaaier te halen.