INT. ΠΑΤΡΙΚΟ ΣΠΙΤΙ - ΚΟΥΖΙΝΑ - ΜΕΡΑ
Τζο: κλείνει τη βρύση και σκουπίζει τα χέρια με μια πετσέτα που κρέμεται στο ίδιο γαντζάκι τριάντα χρόνια. Δείχνει μια καρέκλα.
Κάτσε. Όχι, κάτσε, γιατί θα θες να πηγαινοέρχεσαι κι εγώ θα προτιμούσα να μην το κάνεις, στην κουζίνα της μαμάς. Το πούλησα. Όχι «το σκέφτομαι». Πουλήθηκε. Είπα ναι την Τρίτη, στην κόρη των Κέλι, αυτή που μοίραζε παλιά τις εφημερίδες. Έχει δύο παιδιά και θέλει τον κήπο. Έκλαψε όταν είδε τη μηλιά. Μου αρκεί.
Θα ήθελες μια συζήτηση. Γι' αυτό δεν την έκανα. Θα έλεγες «να μη βιαζόμαστε» με εκείνη τη φωνή κι εγώ θα συμφωνούσα, γιατί πάντα συμφωνώ μαζί σου μ' εκείνη τη φωνή, και μετά θα ήταν πάλι Κυριακή.
Ξέρεις τι είναι η Κυριακή; Κυριακή είναι η γέφυρα. Είκοσι λεπτά να πάω, είκοσι να γυρίσω, για τρία χρόνια. Κάνω εξαέρωση στα καλοριφέρ. Ανοίγω τις βρύσες για να μη μένει το νερό στους σωλήνες. Τον Ιανουάριο βάζω τη θέρμανση μία ώρα για να μη χωθεί η υγρασία στα βιβλία της. Κουρεύω το γκαζόν. Μιλάω πάνω απ' τον φράχτη με τον κύριο Αντεγέμι για το αν θα το κρατήσουμε και λέω «εμείς», κι αυτός έχει την καλοσύνη να μη ρωτάει ποιον απ' τους δυο μας έχει δει ποτέ.
Εσύ έρχεσαι τα Χριστούγεννα. Έχεις τα παιδιά και την απόσταση, το ξέρω. Αλλά το «θα αποφασίσουμε μαζί» σήμαινε «Τζο αποφασίζει με το να μην αποφασίζει, κάθε Κυριακή, επ' αόριστον», και την Τρίτη, εδώ σ' αυτόν τον νεροχύτη, με τη βρύση ανοιχτή για τους σωλήνες, κοιτώντας το νερό να φεύγει στην αποχέτευση, κατάλαβα ότι δεν θέλω πια να το κάνω.
Οπότε. Η μεταβίβαση είναι στις δώδεκα. Τα βιβλία της είναι σε κούτες. Τα καλά είναι στο αυτοκίνητό μου, τα υπόλοιπα δικά σου, τσακώσου μαζί μου για το ποια είναι ποια. Το κλειδί είναι στο γαντζάκι της. Τώρα θα περάσω τη γέφυρα με το αυτοκίνητο, προς τη σωστή μεριά, και δεν θα ξαναγυρίσω για το χλοοκοπτικό.