Ο λόγος στον γάμο

Μπεν. Φίλε μου. Σ' αυτό το κομμάτι θα κοιτάω εσένα, γιατί η καινούργια σου πεθερά είναι στο τραπέζι τέσσερα και μόλις κατάλαβα ότι η κάρτα τρία είναι αυτή με τη Λανθαρότε. Δεν μπορώ να πω την τρία. Από την τέσσερα ως την εννιά εξαρτώνται όλες από την τρία. Οπότε θα αυτοσχεδιάσουμε. Όλοι έχουν φάει το ψάρι, τους κάνουμε ό,τι θέλουμε.

Ξέρω τον Μπεν από τότε που ήμασταν εννιά. Ήταν το παιδί με το εισπνεόμενο και τις πολύ απόλυτες απόψεις για το ποιος δεινόσαυρος θα κέρδιζε. Ακόμα είναι, και στα δύο. Χάρη σ' αυτόν πέρασα τα σήματα, χάρη σ' αυτόν δεν αγόρασα εκείνο το βαν, και είναι, κι αυτό θέλω να το ακούσουν όλοι, ο μόνος άνθρωπος που μου έστειλε ποτέ «έφτασες καλά σπίτι;» στις δύο το πρωί κι έμεινε όντως ξύπνιος να περιμένει απάντηση.

Αυτό δεν θα έπρεπε να το πω. Με ανησυχούσε το σήμερα. Όχι η Πρίγια. Η Πρίγια είναι ό,τι καλύτερο σου έχει συμβεί, όλοι μέσα σ' αυτή την τέντα το ξέρουν, είδα το πρόσωπό της στους όρκους και, ειλικρινά, ήταν λίγο παραπάνω απ' όσο άντεχα. Ανησυχούσα για μένα. Από τα εννιά ως τα τριάντα τέσσερα είναι πολύς καιρός να είσαι το πρώτο τηλεφώνημα κάποιου. Στεκόμουν εκεί σήμερα το πρωί, σου έφτιαχνα το λουλούδι στο πέτο κι είπα μέσα μου, ωραία, αυτό ήταν, τελευταία φορά που σε συγυρίζω εγώ.

Και μετά είπες «Έφαγες;» κι έκανες εκείνη τη φάτσα. Οπότε. Είμαι καλά. Υποβιβάστηκα στο δεύτερο τηλεφώνημα και θα τα πάω περίφημα.

Μπεν. Πρίγια. Οι κάρτες πάνε στην κανάτα με το νερό. Ψηλά τα ποτήρια. Στους μόνους δύο ανθρώπους σ' αυτή την αίθουσα που θα άφηνα στ' αλήθεια να οδηγήσουν το βαν μου.