INT. DÜĞÜN ÇADIRI - AKŞAM
Frankie elindeki kartlarla ayağa kalkar, üçüncüye bakar, salona arkasını dönüp damada yönelir.
Ben. Dostum. Bu kısmı sana bakarak söyleyeceğim, çünkü yeni kayınvaliden dört numaralı masada, ben de üçüncü kartın Lanzarote kartı olduğunu daha şimdi fark ettim. Üçüncü kartı yapamam. Dörtten dokuza kadar hepsi üçe bağlı. Doğaçlama yapacağız yani. Herkes balığını yedi, yumuşadılar.
Ben'i dokuz yaşımızdan beri tanıyorum. Nefes spreyi olan, hangi dinozorun kazanacağı konusunda çok kesin fikirleri olan çocuktu. Hâlâ öyle, ikisi de duruyor. Ehliyetin teorik sınavını onun sayesinde geçtim, o minibüsü onun sayesinde almadım, ayrıca, bunu salondaki herkes duysun istiyorum, sabahın ikisinde bana 'sağ salim eve vardın mı?' yazıp gerçekten cevap gelene kadar uyumayan tek insan odur.
Söylememem gereken kısım bu. Bugün için endişeliydim. Priya yüzünden değil. Priya başına gelmiş en iyi şey, bu çadırdaki herkes biliyor, yemin ederken yüzünü izledim, açıkçası biraz fazla geldi. Kendim için endişeliydim. Dokuzdan otuz dörde kadar, birinin ilk aradığı kişi olmak için uzun bir süre. Bu sabah yaka çiçeğini düzeltirken orada durup düşündüm, tamam, buraya kadarmış, seni düzene sokan kişi son kez benim.
Sonra 'Yemek yedin mi?' dedin, o yüz ifadenle. Yani. İyiyim. İkinci aranan kişi konumuna düştüm, o işi de çok iyi yapacağım.
Ben. Priya. Kartlar su sürahisine gidiyor. Kadehler yukarı. Bu salonda minibüsümü gerçekten kullanmasına izin vereceğim yegâne iki kişiye.