Ο Κιτ έχει μείνει τελευταίος, ακόμα με τη στολή, τα ποδοσφαιρικά παπούτσια στο ένα χέρι. Στέκεται ανάμεσα στον προπονητή και την πόρτα.
Kit
Δεν θα αργήσω, έχετε να κλειδώσετε το γήπεδο. Δεν θα ξανάρθω τον Αύγουστο. Ήθελα να σας το πω από κοντά κι όχι στην ομαδική, γιατί μου φερθήκατε σωστά και δεν θα το ξεπετάξω μ' ένα χεράκι με τον αντίχειρα πάνω.
Δεν είναι ο πάγκος. Ξέρω ότι αυτό σκέφτεστε. Δύο σεζόν, τέσσερις φορές βασικός, όλες όταν ο Όλι έβγαζε τους φρονιμίτες του. Το έχω δεχτεί ότι είμαι αυτός που του κάνει ζέσταμα. Έγινα καλός σ' αυτό. Καταλαβαίνω τη διάθεσή του απ' το πώς πιάνει την μπάλα.
Είναι ο Σαμ. Ο αδερφός μου. Είναι έντεκα. Τον διάλεξαν την Τρίτη για την ομάδα κάτω των δώδεκα, κι ήμουν εκεί όταν ήρθε το γράμμα και κοιτούσα τον μπαμπά που το διάβαζε. Έκανε εκείνο το πράγμα. Το μικρό νεύμα. Και μετά: «Ωραία. Θα σου πάρουμε κανονικά γάντια». Αυτή είναι η φράση. Έτσι άρχισε και μ' εμένα. Κανονικά γάντια, μετά ασκήσεις στον κήπο, μετά ο αγώνας στην τηλεόραση την Κυριακή με το κουμπί της παύσης, μετά η διαδρομή για το σπίτι όταν είχα φάει γκολ. Σαράντα λεπτά. Χωρίς ραδιόφωνο.
Ο Σαμ δεν τα ξέρει ακόμα όλα αυτά. Νομίζει απλώς ότι έχει μια στολή. Οι αγώνες τους είναι Σάββατο στις δέκα, όπως οι δικοί μας, στην άλλη άκρη του πάρκου. Δεν μπορώ να είμαι σε δύο μέρη, οπότε διαλέγω την πλάγια γραμμή. Θα σταθώ απέναντι απ' τον μπαμπά και θα χειροκροτάω όταν ο Σαμ βγάζει την μπάλα απ' τα δίχτυα, για να υπάρχει μια φωνή που το κάνει. Πρέπει να έχει μία.
Αυτό είναι. Δεν χρειάζεται να πείτε τίποτα. Κρατήστε τα γάντια, του συλλόγου είναι έτσι κι αλλιώς. Ο Όλι θα χρειαστεί κάποιον καινούργιο που να τον διαβάζει. Πείτε σε όποιον έρθει να προσέχει το αριστερό χέρι του Όλι.