INT. SOYUNMA ODASI - AKŞAM
Kit sona kalmıştır, üstünde hâlâ forması, bir elinde kramponları vardır. Antrenörle kapının arasında durur.
Kısa tutacağım, sahayı kilitlemeniz lazım. Ağustosta dönmüyorum. Gruptan değil, yüz yüze söylemek istedim, çünkü bana iyi davrandınız, ben de bunu bir başparmak emojisiyle geçiştirmeyeceğim.
Yedek kulübesi değil. Öyle sandığınızı biliyorum. İki sezon, ilk on birde dört maç, hepsi de Ollie yirmilik dişlerini çektirirken. Onu ısındıran kişi olmakla barıştım. İyi de yapıyordum. Topu tutuşundan hangi ruh halinde olduğunu anlarım.
Sam'le ilgili. Erkek kardeşim. On bir yaşında. Salı günü on iki yaş altı takımına seçildi, mektup geldiğinde oradaydım, babamın okuyuşunu izledim. O hareketi yaptı. O küçücük baş sallama. Sonra, 'Tamam. Sana doğru düzgün eldivenler alırız.' O cümle işte. Bende de öyle başladı. Doğru düzgün eldivenler, sonra bahçede çalışmalar, sonra pazar günü televizyondaki maç ve duraklatma tuşu, sonra gol yediğimde arabayla eve dönüş. Kırk dakika. Radyo yok.
Sam daha bunların hiçbirini bilmiyor. Bir forması oldu sanıyor sadece. Maçları cumartesi saat onda, bizimkiyle aynı, parkın öbür tarafında. İki yerde birden olamam, ben de kenar çizgisini seçiyorum. Babamın karşı tarafında durup Sam topu ağlardan çıkardığında alkışlayacağım, bunu yapan bir ses olsun diye. Onun da böyle bir sesi olmalı.
Bu kadar. Bir şey söylemeniz gerekmiyor. Eldivenler kalsın, zaten kulübün. Ollie'nin onu okuyabilen yeni birine ihtiyacı olacak. Yeni gelene Ollie'nin sol eline dikkat etmesini söyleyin.