INT. SÜRÜCÜ KURSU ARABASI - SINAV MERKEZİ OTOPARKI - GÜNDÜZ
Toby'nin iki eli hâlâ direksiyondadır. Göz ucuyla sınav görevlisinin kalemini izler, çok dikkatli biçimde ona döner.
Bir şey yazmadan önce, ben bir. Kalem zaten oynuyor, biliyorum. Oynadığını görüyorum. Ama olayların sırasının kayda geçmesini isterim, çünkü döner kavşak, şimdi düşününce, tamamen benim eserim değildi.
Bir. Tabelalar. Şehir Merkezi yazan bir tabela var, oku da bana sorarsanız bir çiti gösteriyor. İki. Kamyon. Kamyonu gördünüz. Kamyonun hangi şeritte olduğuna dair görüşleri vardı ve bu görüşler değişti. Üç, burada kendime haksızlık etmek istemiyorum, ayna kontrolü mükemmeldi. Siz söylediniz. Yüksek sesle 'iyi' dediniz. Duydum. Bu kayda geçti, kendi sesinizle.
Sonra, kabul ediyorum, yolcu koltuğundan kötü görünen kısmı var, o da durmak. Kavşağın yarısında. Yanlış yöne sinyal vererek. Araba kendi yaptı deyip size hakaret etmeyeceğim.
Büyükannemdi. Ortadaki trafik adasında. Belediyenin çiçek tarhlarına bakıyor, salı günleri, reflektörlü yelek, şu küçük diz minderi. Virajı dönünce ayağa kalkıp el salladı, küçük bahçe küreğiyle, bütün koluyla, insan büyükannesine el sallamazlık edemez. Edemez. Kimse edemez. Formunuzda bunun kutucuğu yok ama olmalı. El salladım, araba tek elinizi çekince arabalar ne yaparsa onu yaptı, kamyon da, hakkını yemeyelim, çok anlayışlıydı.
Yani. Kısmi sorumluluk. Yetmiş dört yaşında bir kadınla bir çitle paylaşılan. Neyi işaretlemeniz gerekiyorsa işaretleyin, itiraz etmem. Sadece biraz hızlı yapmanızı rica edeceğim, çünkü hercai menekşeleri bitirdi, buraya geliyor, nasıl geçti diye sorarsa ben çoktan bu arabadan çıkmış olmalıyım.