INT. LESAUTO - PARKEERPLAATS EXAMENCENTRUM - DAG
Toby heeft nog beide handen aan het stuur. Vanuit zijn ooghoek volgt hij de pen van de examinator en draait zich heel voorzichtig naar diegene toe.
Mag ik nog even, voordat u iets opschrijft. Ik weet dat de pen al beweegt. Ik zie hem bewegen. Maar ik wil graag dat de volgorde van de gebeurtenissen wordt vastgelegd, want die rotonde was, achteraf gezien, niet helemaal mijn schuld.
Eén. De borden. Er staat een bord met Centrum en een pijl die, zou ik zeggen, naar een heg wijst. Twee. De vrachtwagen. U hebt de vrachtwagen gezien. De vrachtwagen had opvattingen over op welke rijstrook hij zat, en die opvattingen veranderden. Drie, en ik wil mezelf hier wel recht doen, het kijken in de spiegel was uitstekend. Dat zei u. U zei hardop 'goed'. Ik hoorde het. Dat is vastgelegd, met uw stem.
En dan is er het deel dat er, dat geef ik toe, vanaf de passagiersstoel slecht uitziet, namelijk het stoppen. Halverwege. Met de richtingaanwijzer de verkeerde kant op. Ik ga u niet beledigen door te zeggen dat de auto dat zelf deed.
Het was mijn oma. Op het middeneiland. Ze doet de bloemperken voor de gemeente, op dinsdag, reflecterend hesje, zo'n klein kniekussentje. Ik kom de bocht om en ze staat op en zwaait, met het plantschepje, met haar hele arm, en je kunt niet niet naar je oma zwaaien. Dat kan niet. Niemand kan dat. Daar is geen vakje voor op uw formulier, maar dat zou er wel moeten zijn. Ik zwaaide, de auto deed wat auto's doen als je één hand weghaalt, en de vrachtwagen was, dat moet ik hem nageven, heel begripvol.
Dus. Gedeeltelijke verantwoordelijkheid. Gedeeld met een vrouw van vierenzeventig en een heg. Kruis aan wat u moet aankruisen, ik ga niet in discussie. Ik vraag alleen of u dat vrij snel wilt doen, want ze is klaar met de viooltjes en komt eraan, en als ze vraagt hoe het ging, moet ik al uit deze auto zijn.