INT. ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟ - ΠΑΡΚΙΝΓΚ ΕΞΕΤΑΣΤΙΚΟΥ ΚΕΝΤΡΟΥ - ΜΕΡΑ
Ο Τόμπι έχει ακόμα και τα δύο χέρια στο τιμόνι. Παρακολουθεί με την άκρη του ματιού το στυλό του εξεταστή και γυρίζει πολύ προσεκτικά προς το μέρος του.
Μπορώ λίγο, πριν γράψετε οτιδήποτε. Ξέρω ότι το στυλό γράφει ήδη. Το βλέπω που γράφει. Αλλά θα ήθελα να καταγραφεί η σειρά των γεγονότων, γιατί ο κυκλικός κόμβος, αν το ξανασκεφτούμε, δεν ήταν όλος δικό μου φταίξιμο.
Ένα. Η σήμανση. Έχει μια πινακίδα που λέει Κέντρο και ένα βέλος που δείχνει, θα έλεγα, σε έναν θαμνοφράχτη. Δύο. Το φορτηγό. Είδατε το φορτηγό. Το φορτηγό είχε απόψεις για τη λωρίδα στην οποία βρισκόταν, κι αυτές οι απόψεις άλλαζαν. Τρία, κι εδώ θέλω να είμαι δίκαιος με τον εαυτό μου, ο έλεγχος στον καθρέφτη ήταν εξαιρετικός. Το είπατε. Είπατε «ωραία» φωναχτά. Το άκουσα. Έχει καταγραφεί, με τη δική σας φωνή.
Και μετά υπάρχει αυτό που παραδέχομαι ότι από τη θέση του συνοδηγού φαίνεται κακό, δηλαδή το σταμάτημα. Στα μισά του κύκλου. Με το φλας προς την αντίθετη μεριά. Δεν θα σας προσβάλω λέγοντας ότι το έκανε μόνο του το αυτοκίνητο.
Ήταν η γιαγιά μου. Στη νησίδα. Φροντίζει τα παρτέρια για τον δήμο, κάθε Τρίτη, φωσφοριζέ γιλέκο, εκείνο το μικρό μαξιλαράκι για τα γόνατα. Βγαίνω απ' τη στροφή κι αυτή σηκώνεται και χαιρετάει, με το φτυαράκι, με όλο της το χέρι, και δεν γίνεται να μη χαιρετήσεις τη γιαγιά σου. Δεν γίνεται. Κανείς δεν μπορεί. Δεν έχετε κουτάκι γι' αυτό στο έντυπο, αλλά θα έπρεπε. Χαιρέτησα, το αυτοκίνητο έκανε ό,τι κάνουν τα αυτοκίνητα όταν αφήνεις το ένα χέρι, και το φορτηγό, να του το αναγνωρίσουμε, έδειξε μεγάλη κατανόηση.
Οπότε. Μερική ευθύνη. Τη μοιράζομαι με μια γυναίκα εβδομήντα τεσσάρων χρονών κι έναν θαμνοφράχτη. Βάλτε όποιο τικ πρέπει, δεν θα διαφωνήσω. Μόνο θα σας ζητούσα να το κάνετε αρκετά γρήγορα, γιατί τελείωσε με τους πανσέδες κι έρχεται, κι αν ρωτήσει πώς πήγε πρέπει να έχω ήδη βγει απ' αυτό το αυτοκίνητο.