INT. ΚΟΥΖΙΝΑ - ΝΥΧΤΑ
Η Νελ γυρίζει το κινητό, το ελέγχει και το ξαναφήνει με την οθόνη προς τα κάτω. Τραβάει μια καρέκλα για τη μητέρα της και περιμένει να καθίσει.
Ωραία. Με τη σειρά. Γιατί στη θεία Τζο θα τα πεις λάθος και προτιμώ να τα πεις λάθος με ακρίβεια.
Δευτέρα, εφτά και σαράντα δύο. Η Μάντι ανεβάζει μια φωτογραφία από την εκδρομή της γεωγραφίας. Είμαι μέσα. Δεν είμαι στα καλύτερά μου. Φαίνεται λες και με συλλαμβάνει ένας θαμνοφράχτης. Καλά. Εφτά και σαράντα τέσσερα, η Ρούμπι απαντάει με αυτό που κλαίει απ' τα γέλια, έντεκα φορές. Κι αυτό καλά, έτσι είναι η Ρούμπι, επικοινωνεί με καιρικά φαινόμενα.
Εφτά και πενήντα, η Μάντι αλλάζει το όνομα της ομαδικής σε «Φρουρά του Θαμνοφράχτη». Δεν λέω τίποτα. Έχω αξιοπρέπεια. Οχτώ και τρία, κάποιος, κι έχω τις θεωρίες μου, κόβει τη φωτογραφία ώστε να φαίνεται μόνο το πρόσωπό μου κι ο θαμνοφράχτης και τη βάζει εικόνα της ομάδας. Εγώ ακόμα τίποτα. Είμαι βράχος. Πάω και τρώω ένα γιαούρτι.
Μετά στις εννιά η Σάνα λέει: «Αφήστε την ήσυχη, βοηθούσε τον κύριο Νταν με τη σκηνή». Που είναι αλήθεια. Και η Μάντι λέει: «Εσένα δεν σε ρώτησε κανείς, Σάνα», κι η Ρούμπι βάζει πάλι αυτό που γελάει, κι αυτό ήταν. Αυτό ήταν, μαμά. Όχι ο θαμνοφράχτης. Δεν με νοιάζει ο θαμνοφράχτης. Έγραψα: «Είναι η μόνη από σας που φέρθηκε ποτέ καλά σε οποιονδήποτε, κι έχει δίκιο για τη σκηνή», και το έστειλα, και μετά γύρισα το κινητό ανάποδα και έφαγα κι ό,τι είχε μείνει απ' το δικό σου γιαούρτι. Συγγνώμη γι' αυτό.
Εννιά και έξι. Διαγραφή. Χωρίς μήνυμα. Μόνο η μικρή γκρίζα γραμμή. «Η Μάντι αφαίρεσε τη Νελ».
Οπότε όχι, δεν θέλω να πάρεις τη μητέρα της. Έφτιαξα καινούργια ομάδα. Έχει δύο άτομα. Η Σάνα την έχει ήδη μετονομάσει σε Φρουρά του Θαμνοφράχτη, που αποφάσισα ότι τώρα είναι αστείο. Μπορώ να φάω ένα γιαούρτι;