Στο τοιχάκι του λιμανιού, το βράδυ πριν από το τελευταίο πλοίο του καλοκαιριού, η Λία δείχνει στην κολλητή της το μοναδικό εισιτήριο που αγόρασε και της εξηγεί σε ποιας το όνομα είναι.
Κάστινγκ
κορίτσι, 15 έως 17 ετών
Διάρκεια
105 δευτερόλεπτα
Δυσκολία
Μέτρια δυσκολία
Πλαίσιο
Το τοιχάκι του λιμανιού σε μια μικρή νησιωτική πόλη, Πέμπτη βράδυ στα τέλη Αυγούστου. Από κάτω είναι δεμένο το τελευταίο πλοίο της σεζόν.
Κεφαλίδα σκηνής
EXT. ΤΟΙΧΑΚΙ ΛΙΜΑΝΙΟΥ - ΒΡΑΔΥ
Σημειώσεις περιεχομένου
Αποχωρισμός φίλων και Κατάλληλο για σχολικές ακροάσεις
Επιθυμίες: Να κάνει την κολλητή της να πάρει το εισιτήριο και να φύγει από το νησί πριν προλάβει κάποια από τις δύο να της αλλάξει γνώμη.
Αντίσταση: Η φίλη της νομίζει ότι η Λία την αφήνει πίσω. Για να πει τον πραγματικό λόγο, η Λία πρέπει να παραδεχτεί ότι λέει ψέματα από την άνοιξη για του χρόνου.
Προτάσεις για επιλογή
Αποφάσισε πόσο καιρό ξέρει η Λία ότι θα μείνει. Απόψε παίρνει μια απόφαση ή κάνει μια εξομολόγηση;
Βρες τη στιγμή που παύει να χειρίζεται την αντίδραση της φίλης της και αρχίζει να της ζητά να φύγει. Τι αλλάζει στο σώμα της;
Η τελευταία ατάκα είναι οδηγίες. Παίξε την σαν τον μόνο τρόπο να πει αντίο χωρίς να κλάψει.
Η Λία κάθεται στο τοιχάκι κρατώντας ένα χάρτινο εισιτήριο πλοίου. Το απλώνει και το τραβάει πίσω πριν προλάβει να το πάρει η φίλη της.
Lea
Πριν πεις οτιδήποτε. Ξέρω πώς φαίνεται. Ένα εισιτήριο. Είδα το πρόσωπό σου όταν το έβγαλα. Νόμισες ότι φεύγω χωρίς εσένα. Κάτσε, το τοιχάκι είναι στεγνό, το τσέκαρα.
Πήγα στο γραφείο το μεσημέρι. Ήταν η Μορίν στο γκισέ, με ρώτησε για ποιον είναι και το είπα πριν καν αποφασίσω. Είπα το όνομά σου. Παρασκευή, εφτά και δέκα, ένας ενήλικος, ένα ποδήλατο. Το ποδήλατο πρέπει να το πληρώσεις εσύ ακόμα. Αυτό δεν με αφήνουν να το κάνω. Απ' ό,τι φαίνεται, το ποδήλατο πρέπει να παρευρίσκεται αυτοπροσώπως.
Από τον Μάρτιο προσπαθείς να το βγάλεις απ' το μυαλό σου. Όποτε σου στέλνει κάτι η σχολή, το διαβάζεις στο τραπέζι της κουζίνας μου και μετά λες «Ε, θα δούμε» και με κοιτάς. Λες κι είμαι εγώ ο λόγος. Λες και περιμένεις να σου πω να πας. Ε, λοιπόν, σου το λέω. Και βάζω λεφτά.
Εγώ δεν έρχομαι. Ξέρω τι είχαμε πει. Από το πανηγύρι λέω «του χρόνου» κι εσύ έχεις την καλοσύνη να μην προσέχεις ότι το εννοώ. Εμένα μου αρέσει εδώ. Μου αρέσει η ομίχλη και το μαγαζί και που ξέρω όλα τα σκυλιά με το όνομά τους. Επιτρέπεται. Κι εσένα δεν σου αρέσει, κι αυτό επιτρέπεται, και μία απ' τις δυο μας πρέπει να το κάνει στ' αλήθεια αντί να καθόμαστε σ' ένα τοιχάκι και να το συζητάμε.
Είναι στο όνομά σου. Η Μορίν το έγραψε λάθος, της είπα να το ξανακάνει. Μη με αγκαλιάσεις. Θα κλάψω και μετά θα μείνεις και μετά θα έχω πληρώσει για ένα ποδήλατο που δεν πάει πουθενά. Παρασκευή. Εφτά και δέκα. Φέρε το ποδήλατο.