EXT. LİMAN DUVARI - AKŞAM
Lea elinde kâğıt feribot biletiyle duvarda oturur. Bileti uzatır, arkadaşı alamadan geri çeker.
Bir şey söylemeden önce. Nasıl göründüğünü biliyorum. Tek bilet. Çıkardığımda yüzünü gördüm. Sensiz gideceğimi sandın. Otur, duvar kuru, kontrol ettim.
Öğle arasında gişeye gittim. Maureen oturuyordu, kimin için olduğunu sordu, ben de kararımı vermeden söyleyiverdim. Senin adını söyledim. Cuma, yedi on, bir yetişkin, bir bisiklet. Bisikletin ücretini daha senin ödemen gerekiyor. Onu bana ödetmiyorlar. Görünüşe göre bisikletin bizzat hazır bulunması gerekiyormuş.
Marttan beri kendini gitmekten vazgeçiriyorsun. Okul sana ne zaman bir şey gönderse bizim mutfak masasında okuyorsun, sonra 'Bakalım artık' deyip bana bakıyorsun. Sanki sebebi benmişim gibi. Sanki benim git dememi bekliyormuşsun gibi. İşte diyorum. Para da koyuyorum ortaya.
Ben gelmiyorum. Ne dediğimizi biliyorum. Panayırdan beri 'seneye' diyorum, sen de sağ ol, gerçekten bunu kastettiğimi fark etmiyormuş gibi yapıyorsun. Ben burayı seviyorum. Sisi, dükkânı, bütün köpeklerin adını bilmeyi seviyorum. Buna hakkım var. Sen sevmiyorsun, senin de buna hakkın var, ve ikimizden biri duvarda oturup konuşmak yerine artık gerçekten yapmalı bunu.
Senin adına. Maureen yanlış yazmıştı, yeniden yaptırdım. Sarılma bana. Ağlarım, sonra sen kalırsın, sonra ben hiçbir yere gitmeyen bir bisiklete para ödemiş olurum. Cuma. Yedi on. Bisikleti getir.