Het veerbootticket

Voordat je iets zegt. Ik weet hoe dit eruitziet. Eén ticket. Ik zag je gezicht toen ik het pakte. Je dacht dat ik zonder jou ging. Ga zitten, de muur is droog, ik heb het gecheckt.

Ik ben tussen de middag naar het kantoor geweest. Maureen zat achter de balie, ze vroeg voor wie het was, en ik zei het voordat ik had besloten het te zeggen. Ik zei jouw naam. Tien over zeven, vrijdag, één volwassene, één fiets. Voor de fiets moet je nog wel zelf betalen. Dat mag ik niet doen. Blijkbaar moet de fiets persoonlijk aanwezig zijn.

Je praat het jezelf al sinds maart uit je hoofd. Elke keer als er iets van de opleiding komt, lees je het aan mijn keukentafel en dan zeg je: 'Nou ja, we zien wel', en kijk je naar mij. Alsof ik de reden ben. Alsof je mij moet horen zeggen dat je moet gaan. Dus dat zeg ik nu. Met geld.

Ik ga niet mee. Ik weet wat we hebben gezegd. Ik zeg al 'volgend jaar' sinds de jaarmarkt, en jij bent zo lief om niet te merken dat ik het meen. Ik vind het hier fijn. Ik hou van de mist en de winkel en dat ik elke hond bij naam ken. Dat mag. En jij niet, en dat mag ook, en een van ons moet het echt gaan doen in plaats van op een muur zitten praten.

Het staat op jouw naam. Maureen spelde het verkeerd, ik heb haar een nieuw ticket laten maken. Niet knuffelen. Dan ga ik huilen, en dan blijf jij, en dan heb ik betaald voor een fiets die nergens heen gaat. Vrijdag. Tien over zeven. Neem de fiets mee.