EXT. MUREK PORTOWY - WIECZÓR
Lea siedzi na murku z papierowym biletem na prom w dłoni. Wyciąga go, po czym cofa, zanim przyjaciółka zdąży go wziąć.
Zanim coś powiesz. Wiem, jak to wygląda. Jeden bilet. Widziałam twoją minę, kiedy go wyjęłam. Pomyślałaś, że jadę bez ciebie. Siadaj, murek jest suchy, sprawdzałam.
Byłam w biurze w porze lunchu. Przy okienku siedziała Maureen, spytała, dla kogo, a ja powiedziałam, zanim zdążyłam zdecydować. Podałam twoje nazwisko. Piątek, siódma dziesięć, jeden dorosły, jeden rower. Za rower musisz jeszcze zapłacić. Tego mi nie pozwalają. Podobno rower musi stawić się osobiście.
Od marca sama się od tego odwodzisz. Ilekroć szkoła coś ci przysyła, czytasz to u mnie przy kuchennym stole, a potem mówisz: 'No, zobaczymy', i patrzysz na mnie. Jakby to było przeze mnie. Jakbyś czekała, aż powiem, żebyś jechała. Więc właśnie mówię. I wykładam na to pieniądze.
Ja nie jadę. Wiem, co ustaliłyśmy. Od festynu mówię 'za rok', a ty jesteś taka dobra, że udajesz, że nie zauważasz, że mówię serio. Mnie jest tu dobrze. Lubię mgłę i sklep, i to, że znam po imieniu każdego psa. Wolno mi. Tobie się nie podoba i też ci wolno, i któraś z nas musi w końcu to zrobić, zamiast siedzieć na murku i o tym gadać.
Jest na twoje nazwisko. Maureen źle je napisała, kazałam jej zrobić nowy. Nie przytulaj mnie. Rozpłaczę się, a wtedy zostaniesz i będę mieć opłacony rower, który nigdzie nie jedzie. Piątek. Siódma dziesięć. Weź rower.