INT. SZATNIA - WIECZÓR
Kit został ostatni, wciąż w stroju, z korkami w jednej ręce. Staje między trenerem a drzwiami.
Powiem krótko, musi pan zamknąć boisko. Nie wracam w sierpniu. Chciałem powiedzieć osobiście, nie na tej grupie, bo był pan wobec mnie w porządku i nie załatwię tego kciukiem w górę.
Nie chodzi o ławkę. Wiem, że pan tak myśli. Dwa sezony, cztery razy w pierwszym składzie, zawsze kiedy Ollie wyrywał ósemki. Pogodziłem się z tym, że jestem od rozgrzewania go. Nauczyłem się tego dobrze. Po tym, jak łapie, poznaję, w jakim jest humorze.
Chodzi o Sama. Mojego brata. Ma jedenaście lat. We wtorek dostał się do drużyny do lat dwunastu, byłem przy tym, jak przyszedł list, i patrzyłem, jak tata czyta. Zrobił to swoje. To małe kiwnięcie głową. I potem: 'Dobra. Kupimy ci porządne rękawice'. To jest to zdanie. Tak samo zaczęło się ze mną. Porządne rękawice, potem ćwiczenia w ogrodzie, potem niedzielny mecz w telewizji z przyciskiem pauzy, potem powrót samochodem, kiedy wpuściłem gola. Czterdzieści minut. Bez radia.
Sam jeszcze nic o tym nie wie. Myśli tylko, że ma strój. Grają w soboty o dziesiątej, tak jak my, po drugiej stronie parku. W dwóch miejscach nie będę, więc wybieram linię boczną. Stanę po przeciwnej stronie niż tata i będę klaskał, kiedy Sam wyciąga piłkę z siatki, żeby był jeden głos, który to robi. Powinien mieć choć jeden.
To wszystko. Nie musi pan nic mówić. Rękawice proszę zostawić, i tak są klubowe. Ollie będzie potrzebował kogoś nowego, kto umie go czytać. Proszę powiedzieć tej osobie, żeby patrzyła na lewą rękę Olliego.