ผู้รักษาประตูคนที่สอง

ผมพูดไม่นานครับ โค้ชต้องไปล็อกสนาม เดือนสิงหาคมผมไม่กลับมาแล้ว อยากบอกต่อหน้า ไม่ใช่ในกลุ่มนั่น เพราะโค้ชดีกับผม ผมจะส่งแค่นิ้วโป้งแล้วจบไม่ได้

ไม่ใช่เรื่องม้านั่งสำรองครับ ผมรู้ว่าโค้ชคิดอย่างนั้น สองฤดูกาล ได้ลงตัวจริงสี่ครั้ง ทั้งหมดก็ตอนออลลี่ไปถอนฟันคุด ผมยอมรับได้แล้วที่เป็นคนวอร์มให้เขา ผมเก่งขึ้นด้วย ดูวิธีรับบอลก็รู้แล้วว่าเขาอารมณ์ไหน

เรื่องแซมครับ น้องชายผม อายุสิบเอ็ด วันอังคารเขาได้รับเลือกเข้าทีมรุ่นอายุต่ำกว่าสิบสอง ผมอยู่ตอนจดหมายมาถึง เห็นพ่ออ่าน พ่อทำแบบนั้นอีก พยักหน้านิดเดียว แล้วก็ 'เอาละ เดี๋ยวซื้อถุงมือดี ๆ ให้' ประโยคนั้นแหละ ของผมก็เริ่มอย่างนั้น ถุงมือดี ๆ แล้วก็ฝึกในสวน แล้วดูบอลวันอาทิตย์ในทีวี คอยกดหยุด แล้วก็นั่งรถกลับบ้านตอนผมเสียประตู สี่สิบนาที ไม่มีวิทยุ

แซมยังไม่รู้อะไรพวกนี้ เขาคิดแค่ว่าได้ชุดทีมมา นัดของเขาวันเสาร์สิบโมง เหมือนเรา อยู่อีกฟากของสวนสาธารณะ ผมอยู่สองที่ไม่ได้ ผมเลือกข้างสนาม ผมจะยืนข้างสนามฝั่งตรงข้ามกับพ่อ แล้วปรบมือตอนแซมเก็บบอลออกจากตาข่าย ให้เขาได้ยินเสียงเชียร์สักเสียง เขาควรได้ยินสักเสียง

แค่นั้นครับ โค้ชไม่ต้องพูดอะไร เก็บถุงมือไว้เถอะ ยังไงก็ของสโมสร ออลลี่ต้องมีคนใหม่ที่อ่านเขาออก บอกคนนั้นให้ดูมือซ้ายของออลลี่