ตั๋วเรือเฟอร์รี่

ก่อนเธอจะพูดอะไร ฉันรู้ว่ามันดูยังไง ตั๋วใบเดียว ฉันเห็นหน้าเธอตอนหยิบออกมา เธอคิดว่าฉันจะไปคนเดียว นั่งสิ กำแพงแห้ง ฉันเช็กแล้ว

ตอนพักกลางวันฉันไปที่ออฟฟิศมา มอรีนอยู่ที่เคาน์เตอร์ เขาถามว่าตั๋วของใคร ฉันยังไม่ทันตัดสินใจก็พูดออกไปแล้ว ฉันบอกชื่อเธอ วันศุกร์ เจ็ดโมงสิบนาที ผู้ใหญ่หนึ่งคน จักรยานหนึ่งคัน แต่ค่าจักรยานเธอยังต้องจ่ายเอง เขาไม่ให้ฉันจ่าย เห็นว่าจักรยานต้องมาปรากฏตัวด้วยตัวเอง

ตั้งแต่มีนาคม เธอก็คอยหาเหตุผลบอกตัวเองว่าอย่าไป ทุกครั้งที่วิทยาลัยส่งอะไรมา เธออ่านที่โต๊ะในครัวบ้านฉัน แล้วพูดว่า 'เอาไว้ดูก่อน' แล้วก็มองฉัน เหมือนฉันเป็นเหตุผล เหมือนต้องรอให้ฉันบอกว่าไปเถอะ นี่ไง ฉันกำลังบอกอยู่ จ่ายเงินบอกด้วย

ฉันไม่ไป ฉันรู้ว่าเราพูดกันไว้ ตั้งแต่งานออกร้านฉันก็พูดว่า 'ปีหน้า' มาตลอด เธอก็ใจดีพอจะทำเป็นไม่เห็นว่าฉันพูดจริง ฉันชอบที่นี่ ชอบหมอก ชอบร้านนั่น ชอบที่รู้ชื่อหมาทุกตัว ฉันมีสิทธิ์ชอบได้ เธอไม่ชอบก็มีสิทธิ์เหมือนกัน แล้วเราคนหนึ่งก็ต้องทำจริง ๆ ไม่ใช่นั่งบนกำแพงแล้วพูดกันอยู่อย่างนี้

ชื่อเธออยู่บนตั๋ว มอรีนสะกดผิด ฉันให้ทำใหม่ อย่ากอดฉัน ฉันจะร้องไห้ แล้วเธอก็จะอยู่ แล้วฉันก็จ่ายเงินให้จักรยานที่ไม่ได้ไปไหน วันศุกร์ เจ็ดโมงสิบนาที เอาจักรยานมาด้วย