Kit is als laatste over, nog in zijn tenue, voetbalschoenen in één hand. Hij staat tussen de coach en de deur.
Kit
Ik hou het kort, je moet het veld nog afsluiten. Ik kom in augustus niet terug. Ik wilde het je persoonlijk zeggen en niet in dat groepsding, want je bent goed voor me geweest en ik doe het niet met een duimpje omhoog.
Het is niet de bank. Ik weet dat je dat denkt. Twee seizoenen, vier keer in de basis, allemaal toen Ollie zijn verstandskiezen liet trekken. Ik heb geaccepteerd dat ik degene ben die hem helpt warm te draaien. Ik werd er goed in. Aan hoe hij vangt zie ik in wat voor bui hij is.
Het is Sam. Mijn broertje. Hij is elf. Dinsdag is hij geselecteerd voor onder twaalf, en ik was erbij toen de brief kwam, en ik zag pap hem lezen. Hij deed dat ding. Dat kleine knikje. En toen: 'Goed. Dan gaan we fatsoenlijke handschoenen voor je kopen.' Dat is de zin. Zo begon het bij mij. Fatsoenlijke handschoenen, dan de oefeningen in de tuin, dan de wedstrijd op tv op zondag met de pauzeknop, dan de rit naar huis als ik er eentje had doorgelaten. Veertig minuten. Geen radio.
Sam weet dat allemaal nog niet. Hij denkt alleen dat hij een tenue heeft. Hun wedstrijden zijn zaterdag om tien uur, net als die van ons, aan de andere kant van het park. Ik kan niet op twee plekken zijn, dus ik kies de zijlijn. Ik ga aan de andere kant van het veld staan dan pap en klappen als Sam de bal uit het net haalt, zodat er één stem is die dat doet. Die moet hij hebben.
Dat is het. Je hoeft niks te zeggen. Hou de handschoenen maar, die zijn toch van de club. Ollie heeft iemand nieuws nodig die hem kan lezen. Zeg tegen diegene dat die op Ollies linkerhand moet letten.