INT. PRZEDPOKÓJ - NOC
Ruth zamyka za sobą drzwi wejściowe najciszej, jak potrafi. Mąż stoi na schodach w ciemności z rozświetlonym telefonem w dłoni. Unosi rękę, zanim zdąży sięgnąć do włącznika światła.
Nie zapalaj górnego światła. Zostaw. Wiem, że mnie widziałeś. Nie musisz tak stać z telefonem, jakbyś miał do kogoś dzwonić. Do kogo byś zadzwonił?
Od marca. Prawie co noc. Nie co noc. Jak w domu robi się cicho, wychodzę posiedzieć w samochodzie. Na podjeździe. Nigdzie nie jadę. To chcę, żebyś usłyszał. Nigdy nie odpalam. Przekręcam kluczyk tylko tyle, żeby działało radio, i jest taka stacja, co całą noc podaje pogodę dla statków. Jakiś pan czyta prędkości wiatru w miejscach, do których nigdy nie pojadę. A ja siedzę.
Czterdzieści minut. Godzinę. Potem wracam i kładę stopy po twojej stronie, a ty przez sen pytasz 'gdzie byłaś', a ja mówię 'w toalecie'.
Chcesz wiedzieć, co jest nie tak. Wszystko jest w porządku. Właśnie tego nie umiem ci wytłumaczyć. Szukałam, co jest nie tak. To nie ty. To nie dziewczynki. Tylko od wpół do siódmej rano ciągle ktoś mówi 'mamo' albo 'widziałaś może', albo 'możesz tylko'. A samochód to jedyny pokój w tym domu, w którym nikt nie umie znaleźć drzwi.
Nie zabieraj kluczyków. Widzę, że myślisz o kluczykach.
Wracaj do łóżka, jeśli chcesz. Albo. Na tylnym siedzeniu jest koc, pod strojem piłkarskim. Mógłbyś go wziąć. Mógłbyś usiąść na miejscu pasażera i nic nie mówić, i moglibyśmy posłuchać, gdzie dziś wieje.
Pójdę pierwsza. Nie zamykaj za nami na klucz.