INT. RUANG MASUK - MALAM
Ruth menutup pintu depan di belakangnya seperlahan mungkin. Suaminya berada di tangga dalam gelap, skrin telefon menyala di tangannya. Ruth mengangkat tangan sebelum suaminya sempat mencapai suis lampu.
Jangan buka lampu besar. Biarkan. Saya tahu awak nampak saya. Tak payah berdiri macam tu, pegang telefon, macam nak telefon seseorang. Awak nak telefon siapa?
Sejak Mac. Hampir setiap malam. Bukan tiap-tiap malam. Bila rumah dah sunyi, saya pergi duduk dalam kereta. Kat halaman. Saya tak pergi mana-mana. Yang tu saya nak awak dengar. Saya tak pernah hidupkan enjin. Saya pusing kunci cukup-cukup untuk buka radio, ada satu stesen baca ramalan cuaca untuk kapal sepanjang malam. Seorang lelaki baca kelajuan angin di tempat-tempat yang saya takkan pergi. Saya duduklah situ.
Empat puluh minit. Sejam. Lepas tu saya masuk, letak kaki sebelah awak, awak cakap 'pergi mana tadi' dalam tidur, saya cakap 'tandas'.
Awak nak tahu apa yang tak kena. Tak ada apa yang tak kena. Itulah yang saya tak boleh buat awak faham. Saya dah cari apa yang tak kena. Bukan awak. Bukan anak-anak perempuan kita. Tapi dari pukul enam setengah pagi, mesti ada orang panggil 'Mak', atau 'nampak tak', atau 'boleh tolong'. Kereta tu satu-satunya bilik dalam rumah ni yang tak ada orang jumpa pintunya.
Jangan ambil kunci. Saya nampak awak tengah fikir pasal kunci tu.
Tidurlah balik, kalau awak nak. Atau. Ada selimut kat tempat duduk belakang, bawah pakaian bola. Awak boleh bawa selimut tu. Awak boleh duduk sebelah penumpang, tak payah cakap apa-apa, kita dengar malam ni angin kat mana.
Saya pergi dulu. Jangan kunci pintu bila kita dah keluar.