Ruth ön kapıyı arkasından olabildiğince yavaşça kapatır. Kocası karanlıkta merdivenlerde, elinde ışığı yanık telefonuyla bekler. Adam ışığı açmaya uzanmadan Ruth elini kaldırır.
Ruth
Büyük ışığı yakma. Bırak. Beni gördüğünü biliyorum. Öyle durman gerekmiyor, elinde telefonla, birini arayacakmış gibi. Kimi arayacaksın?
Mart'tan beri. Çoğu gece. Her gece değil. Ev sessizleşince gidip arabada oturuyorum. Evin önünde, araç yolunda. Hiçbir yere gitmiyorum. Duymanı istediğim kısım bu. Hiç çalıştırmıyorum. Anahtarı sadece radyo çalışacak kadar çeviriyorum, bütün gece tekneler için hava durumunu okuyan bir kanal var. Hiç gitmeyeceğim yerlerin rüzgâr hızlarını okuyan bir adam. Ben de orada oturuyorum.
Kırk dakika. Bir saat. Sonra içeri girip ayaklarımı senin tarafına koyuyorum, sen uykunda 'nerelerdeydin' diyorsun, ben de 'tuvalet' diyorum.
Neyin yanlış olduğunu öğrenmek istiyorsun. Yanlış bir şey yok. Anlatamadığım şey bu. Yanlış olanı aradım. Sen değilsin. Kızlar değil. Sabah altı buçuktan itibaren hep biri 'Anne' diyor, ya da 'gördün mü', ya da 'şunu sadece'. Araba da bu evde kimsenin kapıyı bulamayacağı tek oda.
İstersen yatağa dön. Ya da. Arka koltukta bir battaniye var, futbol formasının altında. Getirebilirsin. Yolcu tarafında oturup hiçbir şey demeyebilirsin, bu gece rüzgârın nerede olduğunu birlikte öğreniriz.