Om twee uur 's nachts betrapt Ruths man haar als ze uit de auto op de oprit komt. Daar zit ze sinds maart de meeste nachten. De motor zet ze nooit aan.
Casting
vrouw, 30 tot 50 jaar
Duur
Ongeveer 107 seconden
Niveau
Gevorderd
Setting
De gang van een gezinshuis om twee uur 's nachts. Schooltassen op de trap, de autosleutels nog in haar hand.
Scènekop
INT. GANG BIJ DE VOORDEUR - NACHT
Inhoudsnotities
Uitputting door het gezinsleven & Huwelijk, zonder getoond conflict
Ruth doet de voordeur zo zacht mogelijk achter zich dicht. Haar man staat in het donker op de trap met zijn oplichtende telefoon in zijn hand. Ze steekt een hand op voordat hij bij de lichtknop kan.
Ruth
Doe het grote licht niet aan. Laat maar. Ik weet dat je me gezien hebt. Je hoeft daar niet zo te staan, met je telefoon, alsof je iemand gaat bellen. Wie zou je dan bellen?
Sinds maart. De meeste nachten. Niet elke nacht. Als het stil wordt in huis, ga ik in de auto zitten. Op de oprit. Ik ga nergens heen. Dat moet je echt even horen. Ik start hem nooit. Ik draai de sleutel net ver genoeg om de radio aan te zetten, en er is een zender met de hele nacht het weer voor de schepen. Een man die windsnelheden voorleest voor plekken waar ik nooit zal komen. En daar zit ik dan.
Veertig minuten. Een uur. Dan kom ik binnen en leg ik mijn voeten aan jouw kant en zeg jij in je slaap 'waar was je' en zeg ik 'wc'.
Je wilt weten wat er aan de hand is. Er is niks aan de hand. Dat krijg ik je maar niet uitgelegd. Ik heb gezocht naar wat er mis is. Jij bent het niet. De meiden zijn het niet. Het is dat er vanaf halfzeven 's ochtends altijd wel iemand 'mam' zegt, of 'heb jij', of 'kun je even'. En de auto is de enige kamer in dit huis waar niemand de deur kan vinden.
Niet de sleutels pakken. Ik zie je denken aan de sleutels.
Ga maar weer naar bed, als je wilt. Of. Er ligt een deken op de achterbank, onder het voetbaltenue. Die kun je pakken. Je zou naast me kunnen zitten en niks zeggen, dan kunnen we horen waar het vannacht waait.