Ο καιρός για τα καράβια

Μην ανάψεις το μεγάλο φως. Άσ' το. Το ξέρω ότι με είδες. Δεν χρειάζεται να στέκεσαι έτσι, με το κινητό, λες και θα πάρεις κάποιον. Ποιον θα πάρεις;

Από τον Μάρτιο. Τα περισσότερα βράδια. Όχι κάθε βράδυ. Όταν ησυχάζει το σπίτι, πάω και κάθομαι στο αμάξι. Στην είσοδο, εκεί που το παρκάρουμε. Δεν πάω πουθενά. Αυτό θέλω να ακούσεις. Δεν βάζω ποτέ μπρος. Γυρίζω το κλειδί ίσα να ανάψει το ραδιόφωνο, κι έχει έναν σταθμό που λέει όλη νύχτα τον καιρό για τα καράβια. Ένας άντρας διαβάζει ταχύτητες ανέμων για μέρη που δεν θα πάω ποτέ. Κι εγώ κάθομαι εκεί.

Σαράντα λεπτά. Μια ώρα. Μετά μπαίνω και βάζω τα πόδια μου στη μεριά σου κι εσύ λες «πού ήσουν» στον ύπνο σου κι εγώ λέω «τουαλέτα».

Θέλεις να μάθεις τι έχω. Δεν έχω τίποτα. Αυτό δεν μπορώ να σε κάνω να καταλάβεις. Έψαξα να βρω τι φταίει. Δεν είσαι εσύ. Δεν είναι τα κορίτσια. Είναι που από τις εξίμισι το πρωί όλο κάποιος λέει «μαμά» ή «μήπως είδες» ή «μπορείς λίγο να». Και το αμάξι είναι το μόνο δωμάτιο σ' αυτό το σπίτι που κανείς δεν βρίσκει την πόρτα του.

Μην πάρεις τα κλειδιά. Σε βλέπω που σκέφτεσαι τα κλειδιά.

Πήγαινε πάλι για ύπνο, αν θες. Ή. Έχει μια κουβέρτα στο πίσω κάθισμα, κάτω απ' τα ρούχα του ποδοσφαίρου. Μπορείς να τη φέρεις. Μπορείς να κάτσεις στη θέση του συνοδηγού και να μην πεις τίποτα, και να ακούσουμε πού φυσάει απόψε.

Θα πάω πρώτη. Μην κλειδώσεις πίσω μας.