หนังสือเกินกำหนดคืน

Ada

หยุดตรงนั้นเลย หนังสือต้องคืนให้บรรณารักษ์ ไม่ใช่คืนให้โต๊ะ

Milo

โต๊ะอยู่ติดตัวเธอเลย เกือบจะเป็นแขนเธออยู่แล้ว

Ada

เล่มนี้ถูกยืมไปตอนเราเจ็ดขวบ ตอนนี้เราสิบขวบแล้ว

Milo

เราอ่านอย่างระมัดระวังนะ

Ada

สามปีไม่ใช่ระมัดระวัง สามปีคือย้ายไปอยู่กับมันเลยต่างหาก

Milo

ค่าปรับเท่าไหร่ เรามีเหรียญสี่เหรียญกับกระดุมหนึ่งเม็ด เป็นกระดุมที่สวยมากนะ

Ada

วันละหนึ่งเหรียญ ฉันคิดตอนพักเที่ยงแล้ว หนึ่งพันเก้าสิบหกเหรียญ เพราะมีปีอธิกสุรทิน แล้วคุณครูเพลล์ก็ปล่อยให้ฉันประจำโต๊ะคนเดียวสัปดาห์นี้ คนเดียวแปลว่าไม่รับกระดุม

Milo

โอเค ถ้าเธอประทับตราแล้วไม่มีใครเปิดมันอีกเลยล่ะ

Ada เปิดหนังสือไปที่หน้าท้าย ๆ แล้วนิ่งไป

Ada

Milo มีคนเขียนในหน้าหนึ่งร้อยสิบสอง แล้วก็ปกหลัง แล้วก็ซองใส่การ์ดเล็ก ๆ ด้วย

Milo

ไม่ได้เขียนเล่น ๆ นะ แก้ต่างหาก เนื้อที่มันหมด

Ada

การเขียนลงในหนังสือคือความเสียหาย ความเสียหายต้องลงแฟ้มแดง แล้วใครอยู่ในแฟ้มแดงจะไม่ได้ยืมหนังสืออีกเลย

Milo

อ่านก่อนสิ แล้วค่อยตัดสิน ขอร้อง

Ada

'Biscuit ไม่ได้ตาย Biscuit แค่เหนื่อยมาก ๆ เขาลุกขึ้นมากินแซนด์วิช'

Milo

แซนด์วิชเอาไว้ให้รู้ว่าเขาไม่เป็นไรแล้ว

Ada

Biscuit ตายในหน้าหนึ่งร้อยสิบเอ็ด นั่นคือทั้งเล่ม ทั้งห้องเราร้องไห้กันหมด ครูแฮดแดดยังร้องเลย ทั้งที่แกสอนฟุตบอล

Milo

แล้วเธอร้องไหม

Ada

บรรณารักษ์ไม่ร้องไห้ บรรณารักษ์ประทับตรา

Milo

เราอ่านหน้าสุดท้ายสิบเอ็ดรอบ ทุกรอบเขาก็ตายทุกที ต้องมีใครทำอะไรสักอย่าง

Ada

แล้วเธอก็ซ่อนมันไว้สามปี

Milo

เราซ่อนไว้จากน้องชาย น้องคิดว่าหมาทุกตัวในหนังสือทุกเล่มคือหมาของบ้านเรา

Ada

แล้วทำไมวันนี้ถึงเอามาคืน

Milo

เพราะเล่มสองมาถึงวันจันทร์ มันอยู่บนรถเข็นของเธอนั่นแหละ Biscuit อยู่บนปก ก็แปลว่าเขายังไม่ตาย ไม่งั้นก็เป็นปกที่ใจร้ายมาก

Ada ดึงดินสอจากหลังหูของ Milo ลบบรรทัดหนึ่ง แล้วเขียนตัวเล็ก ๆ เป็นระเบียบ

Ada

ไม่ใช่ เขาไม่มีวันกินแซนด์วิช เขากินแต่ขอบขนมปัง เขียนไว้ในหน้าเก้า แล้วเขาไม่บินข้ามโรงเรียนด้วย มันตลกเกินไป เขาเดินกลับบ้านทางอ้อม ผ่านร้านขนมปัง แล้วทุกคนก็รออยู่ที่ประตู

Milo

เธอจำหน้าเก้าได้เหรอ

Ada ประทับตราเล่มเก่า แล้วดึงเล่มใหม่จากรถเข็นเลื่อนข้ามโต๊ะไปให้

Ada

คืนแล้ว กำหนดส่งอีกสองสัปดาห์ ไม่ใช่สามปี แล้วถ้าเล่มนี้เขาเป็นอะไรไป เอามาให้ฉันก่อนเลย