INT. SZKOLNA BIBLIOTEKA - BIURKO ZWROTÓW - PRZERWA OBIADOWA
Ada, jedenaście lat, siedzi bardzo prosto za biurkiem zwrotów, z zalaminowaną plakietką z napisem UCZENNICA BIBLIOTEKARKA. Milo kładzie na biurku sfatygowaną książkę i odwraca się do wyjścia.
Ada
Stój. Książki oddaje się bibliotekarzowi, a nie biurku.
Milo
Biurko stoi tuż obok ciebie. To praktycznie twoja ręka.
Ada
Ta książka została wypożyczona, kiedy mieliśmy siedem lat. Mamy dziesięć.
Milo
Jestem ostrożnym czytelnikiem.
Ada
Trzy lata to nie ostrożność. Trzy lata to zamieszkanie z książką.
Milo
Ile wynosi kara? Mam cztery monety i guzik. To bardzo dobry guzik.
Ada
Jedna moneta za dzień. Policzyłam na przerwie. Tysiąc dziewięćdziesiąt sześć monet, bo był rok przestępny. A pani Pell zostawiła mnie w tym tygodniu przy biurku samą. Sama znaczy: żadnych guzików.
Milo
No dobra. A gdybyś ją po prostu ostemplowała i nikt już nigdy by jej nie otworzył?
Ada otwiera książkę na ostatnich stronach i zastyga w bezruchu.
Ada
Milo. Ktoś pisał po stronie sto dwanaście. I po tylnej okładce. I po kieszonce na kartę.
Milo
Nie pisał. Naprawiał. Zabrakło mi miejsca.
Ada
Pisanie w książce to zniszczenie. Zniszczenia idą do Czerwonej Teczki, a kto raz trafi do Czerwonej Teczki, już nigdy niczego nie wypożyczy.
Milo
Przeczytaj, zanim zdecydujesz. Proszę.
Ada
„Biscuit nie umarł. Biscuit był tylko potwornie zmęczony. Wstał i zjadł kanapkę.”
Milo
Kanapka jest po to, żebyś wiedziała, że nic mu nie jest.
Ada
Biscuit umiera na stronie sto jedenaście. Na tym polega cała książka. Płakała cała nasza klasa. Pan Haddad płakał, a on jest od piłki nożnej.
Ada
Bibliotekarze nie płaczą. Bibliotekarze przybijają pieczątki.
Milo
Przeczytałem ostatnią stronę jedenaście razy. Za każdym razem umierał. Ktoś musiał coś z tym zrobić.
Ada
A potem ukrywałeś ją przez trzy lata.
Milo
Ukryłem ją przed młodszym bratem. On myśli, że każdy pies w każdej książce to nasz pies.
Ada
To czemu oddajesz ją dzisiaj?
Milo
Bo w poniedziałek przyszła część druga. Leży na twoim wózku. Biscuit jest na okładce. Więc albo żyje, albo to wyjątkowo podła okładka.
Ada wyciąga ołówek zza ucha Milo, ściera jedną linijkę i pisze małymi, równymi literkami.
Ada
Nie. On nigdy by nie zjadł kanapki. Je same skórki od chleba, jest o tym na stronie dziewiątej. I nie lata nad szkołą, to jest po prostu głupie. Wraca do domu okrężną drogą, obok piekarni, a wszyscy czekają przy bramie.
Milo
Ty znasz stronę dziewiątą?
Ada przybija pieczątkę na starej książce, potem zdejmuje z wózka nową i przesuwa ją po biurku.
Ada
Zwrócona. Termin oddania: dwa tygodnie, nie trzy lata. A jeśli w tej drugiej coś mu się stanie, przyniesiesz ją najpierw do mnie.