INT. บ้านครอบครัว โถง บ่ายแก่
Theo คุกเข่าหน้าประตูไม้ขนาดเล็กเท่าเด็ก มือถือกุญแจทองเหลืองเก่าจ่ออยู่ที่แม่กุญแจ Mara เดินเข้ามาพร้อมกล่องใบสุดท้ายแล้วชะงัก
กล่องขนของไถลชนสะโพก Mara
Mara
บอกทีว่านั่นคือที่เปิดขวด
Theo
มันเปิดอะไรได้สักอย่าง เพราะงั้นก็ใกล้เคียงมาก
Mara
แม่บอกว่าใต้บันไดไม่มีประตู
Theo
แม่ยังบอกว่าผนังตัน ผนังตันปกติไม่มีบานพับนะ Mara
Mara
ใส่แผ่นไม้กลับไป นายหน้าจะมาในอีกสิบแปดนาที เราจะไม่อธิบายงานไม้ลับๆ ให้คนแปลกหน้าฟัง
Theo
ดี งั้นมีสิบเจ็ดนาทีให้หาว่าทำไมทุกคนโกหก
Mara
ไม่มีใครโกหก น่าจะเป็นตู้เก็บถ่านเก่า
Theo
ตู้ที่มีอักษรย่อของเราสลักเหนือแม่กุญแจเหรอ ของพี่อยู่บน ของผมอยู่ล่าง ลายมือพ่อด้วย
Mara
ยังไม่รู้เลยว่าเป็นลายมือพ่อ
Mara
ไม่ต้องมองก็รู้ กุญแจดอกนั้นหมุนสองรอบแล้วจะติด นายจะหักมัน
Theo
รู้อะไรเยอะดีสำหรับประตูที่ไม่มีอยู่จริง
Theo
ขอดีๆ เหมือนผมเป็นคนในครอบครัว ไม่ใช่เครื่องเตือนควันที่พี่จะถอดถ่านออกก็ได้
Mara
Theo ขอร้อง เอากุญแจมาให้พี่
Theo
งั้นพี่ช่วยบอกหน่อยว่ามันอยู่ไหน ก่อนผมเจอมันเย็บอยู่ในเสื้อโค้ตสีเขียวของพ่อ
Mara
เสื้อตัวนั้นบริจาคไปตั้งแต่หน้าหนาวที่แล้ว
Theo
ไม่ใช่ ถุงใบหนึ่งไปถึงร้าน แต่พี่ย้ายเสื้อขึ้นห้องใต้หลังคาแล้วหวังว่าผมจะเลิกหา
Mara
พี่หวังว่าเราจะย้ายบ้านได้โดยไม่เปลี่ยนทุกกล่องให้เป็นคดีสืบสวน
Theo
ผมก็หวังว่าพี่สาวจะไม่ซ่อนหลักฐานไว้ในฉนวน เราผิดหวังทั้งคู่
Mara
พี่เคยเปิดครั้งหนึ่ง เดือนมกราคมปีที่แล้ว อยากให้พูดแค่นี้ใช่ไหม พี่เปิด แล้วก็ปิด
Mara
สัญญาก่อนว่าจะไม่เอาไปแต่งทฤษฎีเรื่องอุโมงค์ เครื่องย้อนเวลา หรือพ่อแอบอยู่หลังหม้อต้ม
Theo
ไม่ พี่ไม่มีสิทธิ์ให้ผมสัญญาว่าจะรู้สึกแบบไหน ก่อนจะบอกความจริง
Mara
บันได ลงลึกกว่าห้องใต้ดิน ทั้งที่ห้องใต้ดินจบอยู่ตรงนั้น แล้วพี่ได้ยินเสียงรถไฟ
Theo
แถวบ้านนี้ไม่มีทางรถไฟมาหกสิบปีแล้ว
Mara
รู้ แต่พี่ยังได้กลิ่นเหล็กร้อน แล้วเห็นชานชาลาที่พ่อทิ้งเราไว้ เหมือนเช้าวันนั้นทุกอย่าง
Mara
ไม่เหมือนรูปภาพ โถงยืดยาวออกไปจนวอลเปเปอร์กลายเป็นกระเบื้องสถานี แวบเดียวบ้านนี้กับชานชาลานั้นเป็นที่เดียวกัน
Theo
แล้วพี่ก็เดินลงไปคนเดียวอยู่ดี ถ้าไม่กล้ามาก ก็เป็นการตัดสินใจแบบ Mara ที่สุด
Mara
พี่เห็นกระเป๋าเดินทาง ได้ยินเสียงตัวเองตะโกนจากรถ แล้วปิดประตูก่อนต้องฟังต่อ
Theo
พี่เลยตัดสินใจว่าผมห้ามรู้ตลอดไป
Mara
ตอนนั้นนายเก้าขวบ ยังเปิดไฟหน้าบ้านรอพ่ออยู่ จะให้พี่ชวนลงไปดูพ่อจากไปเป็นครั้งที่สองเหรอ
Theo
พี่ก็สิบสอง ทำไมทุกคนทำเหมือนอายุสิบสองแล้วพี่กลายเป็นพ่อแม่ฉุกเฉิน
Mara
เพราะต้องมีคนรู้ว่านายต้องกินข้าว ต้องมีคนหยุดแม่ร้องไห้นานพอให้เซ็นใบโรงเรียน
Theo
แล้วก็ควรมีใครบอกพี่ว่า กระเป๋าพ่อเก็บเสร็จก่อนพี่ตะโกนใส่พ่อ
Mara
นายจำเช้าวันนั้นไม่ได้
Theo
ผมจำได้ว่าซ่อนหลังเสื้อโค้ต จำได้ว่าพ่อดูเวลารถไฟก่อนพี่ลงมา พี่ไม่ได้ทำให้พ่อไป
Theo คลี่กระดาษสี่เหลี่ยมที่รอยพับถูกจับจนเนื้อนิ่ม
Theo
แม่พูดหลายอย่างเวลาความจริงมีมุมคมๆ แล้วแม่ก็ใส่นี่ไว้ในซับใน
Theo
แค่ประมาณสี่สิบรอบ ประตูเปิดให้สองคน มันแสดงความจริงที่คนเดียวแบกไม่ไหว คำของแม่ ไม่ใช่พ่อ
Theo
ผมว่าแม่รอให้พี่เลิกลงไปคนเดียว
Mara
(เสียงเบาแทบเป็นกระซิบ)
ถ้ามันให้เห็นชานชาลาอีก พี่อาจขยับไม่ได้
Theo
งั้นผมจะกวนจนพี่ขยับ นี่เป็นทักษะที่ผมฝึกมาดีที่สุด
Mara
คนละหนึ่งรอบ ถ้ารู้สึกไม่ดี เราปิด ห้ามเถียง
Mara วางมือทับมือ Theo กุญแจหมุนหนึ่งรอบ แล้วรอบที่สอง หลังประตูมีเสียงรถไฟไกลๆ พุ่งผ่าน ตามด้วยเสียงคลื่นกระทบเบาๆ พี่น้องมองหน้ากันก่อนสลักจะยกขึ้น
Theo
คนละหนึ่งรอบ แล้วคราวนี้เราสองคนจะจำว่าเกิดอะไรขึ้น