INT. OUDERLIJK HUIS - GANG - EIND VAN DE MIDDAG
Theo knielt bij een houten deurtje op kinderformaat, met een oude messing sleutel voor het slot. Mara komt binnen met de laatste verhuisdoos en verstijft.
De verhuisdoos glijdt langs Mara's heup.
Mara
Zeg alsjeblieft dat dat een flesopener is.
Theo
Hij maakt iets open. Dus technisch gezien zit je er niet ver naast.
Mara
Mam zei dat er geen deur onder de trap zat.
Theo
Mam zei ook dat de muur massief was. Massieve muren hebben meestal geen scharnieren, Mara.
Mara
Zet het paneel terug. De makelaar is er over achttien minuten en we gaan geen geheim timmerwerk aan een vreemde uitleggen.
Theo
Mooi. Dan hebben we zeventien minuten om uit te zoeken waarom iedereen heeft gelogen.
Mara
Niemand heeft gelogen. Het is vast een oude kolenkast.
Theo
Met onze initialen boven het slot gekerfd? Die van jou eerst, die van mij eronder, in papa's handschrift?
Mara
Je weet niet of hij dat heeft geschreven.
Theo
Je hebt niet eens gekeken.
Mara
Dat hoeft niet. Die sleutel draait twee keer en loopt dan vast. Jij breekt hem af.
Theo
Bijzonder dat je dat weet van een deur die niet bestaat.
Theo
Vraag het normaal. Alsof ik bij dit gezin hoor en geen rookmelder ben waar je de batterijen uit kunt halen.
Mara
Theo, geef me alsjeblieft de sleutel.
Theo
Vertel me dan alsjeblieft waar hij lag voordat ik hem in papa's groene jas genaaid vond.
Mara
Die jas is vorige winter naar de kringloop gegaan.
Theo
Nee. Er ging een zak naar de kringloop. Jij legde de jas op zolder en hoopte dat ik zou stoppen met zoeken.
Mara
Ik hoopte dat we konden verhuizen zonder van elke doos een rechercheonderzoek te maken.
Theo
Ik hoopte dat mijn zus geen bewijs in de isolatie zou verstoppen. We zijn allebei teleurgesteld.
Mara
Ik heb hem één keer opengemaakt. Vorig jaar januari. Dat wil je horen, toch? Ik heb hem opengemaakt en weer dichtgedaan.
Mara
Beloof dat dit niet weer een van je theorieën wordt over tunnels, tijdmachines of papa die achter de cv-ketel woont.
Theo
Nee. Je krijgt niet eerst de juiste reactie van mij voordat je de waarheid vertelt.
Mara
Een trap. Dieper omlaag dan de kelder, terwijl die daar gewoon ophoudt. En ik hoorde een trein.
Theo
Er loopt al zestig jaar geen spoor meer in de buurt van dit huis.
Mara
Weet ik. Toch rook ik het hete metaal. Toen zag ik het perron waar papa ons achterliet, precies zoals het die ochtend was.
Theo
Je zag het door die deur?
Mara
Niet als een plaatje. De gang rekte uit tot het behang veranderde in stationstegels. Heel even waren dit huis en dat perron dezelfde plek.
Theo
En toch ging je in je eentje die trap af. Dat is óf ongelofelijk dapper óf de meest Mara-achtige beslissing ooit.
Mara
Ik zag zijn koffer. Ik hoorde mezelf vanuit de auto schreeuwen. Ik deed de deur dicht voordat ik de rest moest horen.
Theo
Dus besloot jij dat ik het nooit mocht weten.
Mara
Je was negen. Je liet het licht bij de voordeur nog voor hem branden. Wat moest ik doen, je mee naar beneden nemen zodat je hem twee keer kon zien vertrekken?
Theo
Jij was twaalf. Waarom doet iedereen alsof je op je twaalfde ineens de reserveouder werd?
Mara
Omdat iemand moest merken wanneer jij avondeten nodig had. Iemand moest mam lang genoeg laten stoppen met huilen om je schoolformulieren te tekenen.
Theo
En iemand had jou moeten vertellen dat papa's koffer al gepakt was voordat jij tegen hem schreeuwde.
Mara
Jij herinnert je die ochtend niet.
Theo
Ik weet nog dat ik me achter de jassen verstopte. Dat hij de vertrektijd van de trein bekeek voordat jij beneden kwam. Jij hebt hem niet weggejaagd.
Mara
Mam zei dat je erdoorheen sliep.
Theo vouwt een vierkant briefje open, zacht geworden op de vouwen.
Theo
Mam zegt van alles als de waarheid scherpe randen heeft. Ze heeft dit ook in de voering gestopt.
Theo
Maar een keer of veertig. De deur gaat open voor twee. Hij laat de waarheid zien die één persoon niet alleen kan dragen. Haar woorden, niet die van papa.
Mara
Ze wist dat ik hem had opengemaakt.
Theo
Volgens mij wachtte ze tot jij niet meer in je eentje naar beneden ging.
Mara
(nauwelijks hoorbaar)
Als ik dat perron weer zie, kan ik misschien geen stap verzetten.
Theo
Dan blijf ik razend irritant tot het wel lukt. Daar ben ik heel goed in.
Mara
Ieder één draai. Als er iets niet goed voelt, doen we hem dicht. Geen discussie.
Mara legt haar hand over die van Theo. De sleutel draait één keer en dan nog eens. Achter de deur klinkt een trein in de verte, gevolgd door golven die zacht breken. Broer en zus kijken elkaar aan voordat de klink omhoogkomt.
Theo
Ieder één draai. En deze keer mogen we allebei onthouden wat er gebeurt.