EXT. ΣΠΙΤΙ ΣΕ ΣΕΙΡΑ ΚΑΤΟΙΚΙΩΝ - ΕΞΩΠΟΡΤΑ - ΒΡΑΔΥ
Ο Όουεν στέκεται ένα ολόκληρο βήμα πίσω από την πόρτα, με τα ρούχα της δουλειάς. Το δεκατετράχρονο αγόρι που του άνοιξε κρατάει το ένα χέρι στο μάνταλο. Ο Όουεν το δείχνει με το δάχτυλο.
Είναι μέσα ο μπαμπάς σου; Όχι. Ωραία. Δεν ήρθα γι' αυτόν. Για σένα ήρθα. Μείνε εκεί, όλα καλά. Δεν θα μπω.
Ξέρεις ποιος είμαι. Ξέρεις τον γιο μου. Τον Άιζακ. Μικρόσωμος, με γυαλιά, κάνει εκείνο το πράγμα με τα μανίκια του. Του πετάς την τσάντα στον κάδο δίπλα στο στέγαστρο της στάσης. Κάθε μέρα από τις διακοπές στα μισά του τριμήνου. Λέει στη μαμά του ότι τη χάνει. Εφτά τσάντες. Αγοράζω τσάντες, Κάλουμ. Τις αγοράζω σε πακέτα.
Ήρθα εδώ για να σε τρομάξω. Δεν θα σου πω ψέματα γι' αυτό. Καθόμουν στο βαν είκοσι λεπτά και σκεφτόμουν τι θα σου πω. Είχα ετοιμάσει λόγο. Είχε πολλές λέξεις που δεν θα άρεσαν στη μαμά σου.
Και πριν λίγο σε έδειξα, κι έκανες αυτό. Με το χέρι σου. Πάνω. Πριν προλάβω καλά καλά να σε δείξω.
Γρήγορο χέρι, αγόρι μου. Το ξέρω αυτό το χέρι. Είχα κι εγώ ένα τέτοιο. Ο πατέρας μου ήταν ένας μεγαλόσωμος άντρας μέσα σε μια μικρή κουζίνα κι εγώ είχα το πιο γρήγορο χέρι στον δρόμο μας. Και κάθε μέρα στο σχολείο έβρισκα κάποιον μικρότερο από μένα και του πέταγα την τσάντα στα σκουπίδια.
Όχι τον Άιζακ. Κάποιον άλλον, πριν γεννηθείς εσύ. Τον Ντάνι Μος. Τον Ντάνι Μος τον σκέφτομαι πιο πολύ απ' όσο σκέφτομαι τον πατέρα μου.
Λοιπόν, να τι θα κάνω. Τίποτα. Δεν θα το πω στο σχολείο και δεν θα το πω στον μπαμπά σου. Δεν θα το πω στον μπαμπά σου, Κάλουμ. Μ' ακούς;
Αλλά αύριο, στη στάση, θα σηκώσεις την τσάντα του, θα του τη δώσεις στο χέρι και θα πεις «πάρε». Μια λέξη. Αυτό είναι όλο.
Αυτό είναι το τηλέφωνό μου. Δεν θα πάρεις για τον Άιζακ. Θα πάρεις αν χρειαστείς ποτέ βαν.