EXT. RIJTJESHUIS - VOORDEUR - AVOND
Owen staat in zijn werkkleren een volle stap van de deur af. De veertienjarige die heeft opengedaan houdt één hand aan de klink. Owen wijst naar hem.
Is je vader thuis? Nee. Goed. Ik kom niet voor hem. Ik kom voor jou. Blijf maar staan, het is goed. Ik kom niet binnen.
Je weet wie ik ben. Je kent mijn zoon. Isaac. Klein, bril, doet dat ding met zijn mouwen. Je gooit zijn tas in de vuilnisbak bij het bushokje. Elke dag sinds de schoolvakantie. Hij zegt tegen zijn moeder dat hij hem kwijtraakt. Zeven tassen. Ik koop tassen, Callum. Ik koop ze per pak.
Ik kwam hier om je bang te maken. Daar ben ik eerlijk over. Ik heb twintig minuten in de bus gezeten om te bedenken wat ik zou zeggen. Ik had een toespraak. Met een hoop woorden die je moeder niet leuk zou vinden.
En toen wees ik net naar je, en deed jij dat. Met je arm. Omhoog. Ik was nog niet eens klaar met wijzen.
Snelle arm heb je, jongen. Die arm ken ik. Die had ik ook. Mijn vader was een grote man in een kleine keuken, en ik had de snelste arm van de straat. En elke dag zocht ik op school iemand die kleiner was dan ik en gooide ik zijn tas in een vuilnisbak.
Niet Isaac. Iemand anders, voordat jij geboren was. Danny Moss. Ik denk vaker aan Danny Moss dan aan mijn vader.
Dus dit ga ik doen. Niks. Ik zeg het niet tegen school, en ik zeg het niet tegen je vader. Ik zeg het niet tegen je vader, Callum. Hoor je me?
Maar morgen, bij het bushokje, pak je zijn tas op, geef je hem aan hem en zeg je 'hier'. Eén woord. Meer hoef je niet te doen.
Dit is mijn nummer. Je belt niet over Isaac. Je belt als je ooit een busje nodig hebt.