EXT. SIRA EV - ÖN KAPI - AKŞAM
Owen iş kıyafetleriyle kapıdan tam bir adım uzakta durur. Kapıyı açan on dört yaşındaki çocuk bir elini sürgüde tutar. Owen ona parmağını doğrultur.
Baban evde mi? Değil. İyi. Onun için gelmedim. Senin için geldim. Orada kal, sorun yok. İçeri girmiyorum.
Kim olduğumu biliyorsun. Oğlumu tanıyorsun. Isaac. Küçük, gözlüklü, kollarıyla o şeyi yapan. Çantasını otobüs durağının yanındaki çöp kutusuna atıyorsun. Yarıyıl tatilinden beri her gün. Annesine kaybettiğini söylüyor. Yedi çanta. Çanta alıp duruyorum, Callum. Toptan alıyorum.
Seni korkutmaya geldim. Bunu dürüstçe söyleyeyim. Yirmi dakika kamyonette oturup ne diyeceğimi düşündüm. Bir konuşmam vardı. İçinde annenin hoşlanmayacağı çok kelime vardı.
Sonra az önce sana parmağımı doğrulttum ve sen bunu yaptın. Koluyla. Yukarı. Ben daha parmağımı doğrultmayı bitirmeden.
Hızlı bir kol bu evlat. O kolu tanırım. Bende de vardı. Babam küçük bir mutfakta koca bir adamdı, ben de sokağımızın en hızlı koluna sahiptim. Her gün okulda benden küçük birini bulup çantasını çöpe atardım.
Isaac değil. Başka biri, sen doğmadan önce. Danny Moss. Danny Moss'u babamdan çok düşünüyorum.
Şimdi şunu yapacağım. Hiçbir şey. Okula söylemeyeceğim, babana da söylemeyeceğim. Babana söylemeyeceğim, Callum. Duydun mu?
Ama yarın durakta onun çantasını alıp ona uzatacaksın ve 'al' diyeceksin. Tek kelime. İşin tamamı bu.
Bu benim numaram. Isaac için aramazsın. Bir kamyonete ihtiyacın olursa ararsın.