INT. KLASA - RANO
Charlie wchodzi z dużą kwitnącą rośliną w obu rękach i stawia ją na biurku nauczycielki, obracając ładniejszą stroną do niej.
Proszę pani. Proszę pani. Zanim się pani dobrze przyjrzy. Mogę pani coś powiedzieć o Bernardzie?
Pamięta pani, jak dała mi pani Bernarda na wakacje, bo można na mnie polegać i mam słoneczne okno, tak pani mówiła. I żeby go podlewać w niedziele. No i dostawał wodę. Mam to nawet wpisane w kalendarzu w kuchni, przy każdej niedzieli rysunek małego Bernarda.
No więc. To jest Bernard.
Wiem, że większy. To przez okno. I wiem, że teraz ma kwiatki. Ludzie też się zmieniają przez wakacje, proszę pani. Jamie Price wrócił z zupełnie nowym głosem. Jemu pani nic nie powiedziała.
A doniczka jest inna, bo stara pękła. Bo tak urósł. Od tego okna.
Proszę pani, robi pani tę minę. Tę, co jak Leo mówi, że jego praca domowa jest w autobusie.
Dobra. No dobra. Prawda. W sierpniu pojechaliśmy na tydzień do babci. Mówię do brata, żeby podlewał w niedziele, a on, że dobra, i nie podlał. Jak wróciliśmy, Bernard był patykiem. Brązowym patykiem w kurzu. Jeszcze przez dwie niedziele dostawał ode mnie wodę, bo może tylko spał. Nie spał.
Więc biorę pieniądze z urodzin, idę do sklepu ogrodniczego i pytam panią o coś jak najbardziej podobnego do Bernarda. A ona: 'A co to jest Bernard?'. No to jej rysuję. Ten był najbardziej podobny. Kosztował dziewięć funtów pięćdziesiąt. A ja mam dziesięć.
Ma na imię Bernard. Tak samo go nazywam. To przecież też się liczy.
A starego mam w plecaku, w pudełku na kanapki. Jakby pani chciała się pożegnać.