INT. PŁYWALNIA - NAJWYŻSZA TRAMPOLINA - DZIEŃ
Kai stoi na samym końcu trampoliny, palce stóp zaciska na krawędzi. Słyszy kogoś na drabince, odwraca się i widzi wyłaniającą się głowę młodszego brata.
Nie wchodź wyżej. Zostań na tym szczebelku. Na tym. Trzymaj się z obu stron.
Nie boję się. Sprawdzam. Najpierw trzeba sprawdzić wodę, czy nie ma liści i takich rzeczy. Robię to porządnie.
Theo, po co tu wlazłeś? Nie wolno ci. Masz siedem lat. Trzeba mieć osiem i odznakę, a ty masz żabkę, a żabka jest na mały basen.
Nie, nie mogę zejść, bo jesteś na drabince. I za tobą jest ten chłopak. A za nim jego tata. Cała rodzina jest na drabince.
Dobra. Powiem ci coś, tylko nie mów mamie, dobrze? To nie pierwszy raz, kiedy tu jestem. Wcześniej trzy razy. Od lata, co sobotę. I za każdym razem dochodzę aż tu, na koniec, tam, gdzie kończy się to szorstkie, i patrzę w dół, i woda jest strasznie daleko i wygląda na twardą, jak podłoga. I schodzę po drabince i mówię wszystkim, że ratownik powiedział, że zamknięte.
Nie było zamknięte.
Nie płacz. Theo. Ej. Już dobrze. Wszedłeś tutaj, to było odważne. To się liczy. Tata mówi, że najtrudniej jest wejść. O dentyście też tak mówi, więc nie wiem.
Zrobimy tak. Ty schodzisz. Powoli, trzymaj się obiema rękami. Przeproś tego pana. Potem stań przy samym brzegu, obok ratownika, i patrz na mnie. Nie na wodę. Na mnie.
I jak się wynurzy moja głowa, to pomachaj. Tak mocno. Wtedy będę wiedzieć, że się udało.