INT. ZWEMBAD - HOOGSTE DUIKPLANK - DAG
Kai staat helemaal aan het eind van de plank, met de tenen over de rand gekruld. Er klinkt iemand op de ladder. Kai draait zich om en ziet het hoofd van Theo, het kleine broertje, boven de rand uitkomen.
Niet verder komen. Blijf op die tree staan. Die daar. Aan allebei de kanten vasthouden.
Ik ben niet bang. Ik ben aan het kijken. Je moet eerst kijken of er niks in het water ligt, blaadjes en zo. Ik doe het gewoon goed.
Theo, waarom ben je naar boven gekomen? Dat mag helemaal niet. Je bent zeven. Je moet acht zijn en je zwemdiploma hebben, en jij hebt het kikkertje, en het kikkertje is voor het kleine bad.
Nee, ik kan niet terug naar beneden, jij staat op de ladder. En die jongen staat achter jou. En zijn vader staat achter hem. Er staat een heel gezin op de ladder.
Oké. Mag ik iets zeggen, en dan zeg jij het niet tegen mam? Ik ben hier al eerder geweest. Drie keer. Elke zaterdag sinds de zomer. En elke keer kom ik tot hier, tot het einde, waar dat ruwe ophoudt, en dan kijk ik naar beneden en dan lijkt het water heel ver weg en heel hard, net een vloer. En dan ga ik de ladder weer af en zeg ik tegen iedereen dat ik niet mocht van de badmeester, dat de plank dicht was.
Die was niet dicht.
Niet huilen. Theo. Hé. Het is goed. Je hebt iets dappers gedaan, je bent naar boven gekomen. Dat telt. Pap zegt dat erheen gaan het moeilijkste is. Dat zegt hij ook over de tandarts, dus ik weet het niet.
Dit gaan we doen. Jij gaat weer naar beneden. Langzaam, met twee handen. Zeg sorry tegen die meneer. Dan ga je helemaal aan de rand staan, naast de badmeester, en kijk je naar mij. Niet naar het water kijken. Naar mij.
En als mijn hoofd bovenkomt, ga je zwaaien. Heel groot. Dan weet ik dat het gelukt is.