INT. KOLAM RENANG - PAPAN TERJUN PALING ATAS - SIANG
Kai berdiri betul-betul di hujung papan, jari kaki mencengkam pinggirnya. Kai terdengar orang di tangga, berpaling dan nampak kepala adik lelakinya muncul.
Jangan naik lagi. Tunggu kat anak tangga tu. Yang tu. Pegang dua-dua belah.
Aku bukan takut. Aku tengah periksa. Kena periksa air dulu, takut ada daun ke apa. Aku nak buat betul-betul.
Theo, kenapa kau naik? Kau tak boleh naik. Kau baru tujuh. Kena umur lapan, kena ada lencana, lencana kau tu katak, lencana katak untuk kolam kecil.
Tak, aku tak boleh turun, kau kat tangga. Lepas tu budak lelaki tu kat belakang kau. Ayah dia pula kat belakang dia. Satu keluarga ada kat tangga.
Okey. Aku nak cerita satu benda, kau jangan beritahu mak, boleh? Aku pernah naik sini. Tiga kali. Setiap Sabtu sejak musim panas. Setiap kali aku sampai sini, kat hujung, tempat bahagian kasar tu habis, aku pandang bawah, air tu nampak jauh sangat, keras sangat, macam lantai. Lepas tu aku turun balik ikut tangga, aku cakap dekat semua orang penyelamat kolam kata tutup.
Sebenarnya tak tutup pun.
Jangan nangis. Theo. Hei. Tak apa. Kau dah buat benda berani, kau naik sampai sini. Itu pun kira. Ayah kata naik tu yang susah. Tapi nak pergi doktor gigi pun ayah cakap macam tu, jadi aku tak tahulah.
Kita buat macam ni. Kau turun dulu. Perlahan-lahan, pegang dua-dua tangan. Minta maaf dekat pak cik tu. Lepas tu berdiri betul-betul tepi kolam, sebelah penyelamat kolam, tengok aku. Jangan tengok air. Tengok aku.
Bila kepala aku timbul, kau lambai. Besar-besar. Baru aku tahu aku dah berjaya.