INT. ΚΟΛΥΜΒΗΤΗΡΙΟ - ΨΗΛΟΣ ΒΑΤΗΡΑΣ - ΜΕΡΑ
Κάι: στέκεται στην άκρη του βατήρα, με τα δάχτυλα των ποδιών γαντζωμένα στο χείλος. Ακούει κάποιον στη σκάλα, γυρίζει και βλέπει να ξεπροβάλλει το κεφάλι του μικρού αδερφού.
Μην ανέβεις άλλο. Μείνε σ' αυτό το σκαλί. Σ' αυτό. Κρατήσου κι απ' τις δύο μεριές.
Δεν φοβάμαι. Ελέγχω. Πρέπει πρώτα να ελέγξεις το νερό, για φύλλα κι αυτά. Το κάνω σωστά.
Θίο, γιατί ανέβηκες; Δεν επιτρέπεται. Είσαι εφτά. Πρέπει να είσαι οχτώ και να έχεις το σηματάκι σου, κι εσύ έχεις το σηματάκι με το βατραχάκι, και το βατραχάκι είναι για τη μικρή πισίνα.
Όχι, δεν μπορώ να κατέβω, είσαι εσύ στη σκάλα. Και πίσω σου είναι εκείνο το αγόρι. Και πίσω του ο μπαμπάς του. Μια ολόκληρη οικογένεια είναι στη σκάλα.
Εντάξει. Να σου πω κάτι και να μην το πεις στη μαμά; Έχω ξανανέβει εδώ. Τρεις φορές. Κάθε Σάββατο από τότε που τέλειωσε το καλοκαίρι. Και κάθε φορά φτάνω ως εδώ, στην άκρη, εκεί που σταματάει το τραχύ κομμάτι, και κοιτάω κάτω, και το νερό φαίνεται πάρα πολύ μακριά και πάρα πολύ σκληρό, σαν πάτωμα. Και κατεβαίνω πάλι απ' τη σκάλα και λέω σε όλους ότι ο ναυαγοσώστης είπε πως ήταν κλειστά.
Δεν ήταν κλειστά.
Μην κλαις. Θίο. Ε. Όλα καλά. Έκανες κάτι γενναίο, ανέβηκες. Αυτό μετράει. Ο μπαμπάς λέει ότι το δύσκολο είναι να ανέβεις. Βέβαια το λέει και για τον οδοντίατρο, οπότε δεν ξέρω.
Να τι θα κάνουμε. Εσύ θα κατέβεις. Σιγά σιγά, με τα δύο χέρια. Πες συγγνώμη στον κύριο. Μετά στάσου στην άκρη της πισίνας, δίπλα στον ναυαγοσώστη, και κοίτα με. Μην κοιτάς το νερό. Εμένα κοίτα.
Κι όταν βγει το κεφάλι μου, χαιρέτα με. Με όλο σου το χέρι. Έτσι θα ξέρω ότι τα κατάφερα.