INT. SALON - WIECZÓR
Mira stoi przy laptopie z drewnianą łyżką zamiast wskaźnika. Czeka, aż oboje rodzice usiądą na właściwych krzesłach, i klika.
Nie tam, tato, to krzesło dla prowadzącej. Tam. Dziękuję. Zrobiłam slajdy. Jest dziewięć. Pytania na końcu, proszę, tak jest w regulaminie. Slajd pierwszy to regulamin.
Slajd drugi. To jest Gustav. Jest żółwiem lądowym. Ma sześćdziesiąt jeden lat, czyli więcej niż wy razem, jeśli... nie. Nie, jednak nie, źle policzyłam, obliczenia na slajdzie drugim proszę pominąć. Jest starszy od taty. To jest główna myśl slajdu drugiego.
Slajd trzeci, koszty. Gustav je sałatę. My już kupujemy sałatę. Nikt w tej rodzinie nie je sałaty. Mamo, co sobotę kupujesz jedną i ona się w szufladzie zamienia w płyn. To są pieniądze wyrzucone do śmieci. Z Gustavem to będą pieniądze wrzucone w Gustava.
Slajd czwarty to on w małym kapeluszu. To nie jest informacja. To żebyście go polubili.
Slajd piąty. Pożyje jeszcze czterdzieści lat. Może pięćdziesiąt. Przeżyje was oboje. To nie groźba, to zaleta. Jak was już nie będzie, nadal będę miała coś po was. No. Po pani Lindqvist. Wiecie, o co mi chodzi.
Slajd szósty, tu sprawa robi się trochę pilna. Pani Lindqvist w sobotę przeprowadza się do mieszkania córki, a tam nie ma ogrodu, i powiedziała, że jak go nikt nie weźmie, to będzie musiał pójść 'w takie miejsce'. Powiedziała 'w takie miejsce' tak, jak wy o samochodzie dziadka.
Siódmy i ósmy miały was delikatnie przygotować. Pomijam. Slajd dziewiąty. Jest w wannie. Na górze. Od czwartku. Nikt nie zauważył, co sporo mówi o tej rodzinie i kąpielach. Bez wody. Tylko sałata. Twoja sałata, mamo. Mówiłam, że się nie zmarnowała.
Jeszcze nie idźcie na górę, on śpi. Przytrzymam drzwi. Wejdźcie po cichu i przywitajcie się z nim tak, jakbyście już się zgodzili.