EXT. ΚΑΦΕ - ΜΕΡΑ
Ο Τζόνα πιάνει τα χέρια του παππού του και τα απομακρύνει από τον γιακά. Το δικό του χέρι, από τον καρπό ως τον αγκώνα, είναι γεμάτο γράμματα με στυλό.
Σταμάτα. Κάτω τα χέρια. Άσε τον γιακά, θα τον φτιάξω εγώ. Ωραία. Έρχεται στις τέσσερις. Είναι τρεις και πενήντα ένα. Έχουμε εννιά λεπτά κι έχω έντεκα κανόνες. Τους έχω στο χέρι μου. Μην κοιτάς το χέρι μου. Εμένα κοίτα.
Κανόνας ένα. Δεν μιλάμε για το γόνατο. Κανείς στο πρώτο ραντεβού δεν θέλει να ακούσει για το γόνατο. Ούτε εγώ θέλω να ακούσω για το γόνατο, και σ' αγαπάω.
Κανόνας δύο. Κάν' της μια ερώτηση. Μετά, κι εδώ είναι το δύσκολο, περιμένεις. Δεν απαντάς εσύ για εκείνη. Το κάνεις αυτό. Ρώτησες τον κύριο στον φούρνο αν έχει δουλειά, μετά είπες «Φαντάζομαι θα έχετε» κι έφυγες.
Κανόνας τρία. Αν πάρει κέικ, παίρνεις κέικ. Αν δεν πάρει, δεν παίρνεις κέικ και μετά τρως το δικό της. Αυτός είναι της γιαγιάς. Συγγνώμη. Αλλά τον έχω στο χέρι μου, οπότε.
Οι κανόνες τέσσερα ως εφτά είναι για το καπέλο. Βασικά, όχι καπέλο.
Κανόνας οχτώ, λεφτά. Πληρώνεις εσύ. Εκτός αν θέλει να πληρώσει εκείνη. Τότε επιμένεις, αλλά όχι πολύ, δύο φορές, και την τρίτη την αφήνεις να κερδίσει και λες «Την επόμενη φορά, λοιπόν». Έτσι κανονίζεις επόμενη φορά. Το διάβασα.
Έχεις ξαναπάει σε τέτοιο; Εκτός από τη γιαγιά; Όχι; Ούτε εγώ. Ωραία. Άρα είμαστε στην ίδια θέση. Εντάξει. Καλό είναι αυτό, βασικά.
Γιατί κοιτάς την πόρτα; Αυτή είναι; Με το πράσινο παλτό; Εντάξει. Ξέχνα τους κανόνες. Κανόνας εννιά, ανάπνεε. Το δέκα και το έντεκα δεν τα διαβάζω, ίδρωσα πάνω τους.
Δώσε μου το χέρι σου. Σου γράφω «κάνε μια ερώτηση». Μικρά, να μην το βλέπει. Άντε. Πήγαινε. Εγώ θα είμαι στη στάση. Αν πάει χάλια, θα βήξω.